یه دوست از اونور دنیا

"اما بازهم میگم، باید چهار چشمی مواظب لحظه ها باشیم که از دستمون در نره. از لای انگشتهامون نریزه. چیزهای خوب، خودبخودی درست نمیشه. باید با دقت و حوصله بِکِشیمش. باید یادمون باشه که وقت و ساعت، جایی از قبل نوشته نشده اند تا ما بخونیمشون. این ما هستیم که اونها رو با قلم مویی که بدست داریم، زنده میکنیم."

اینا نوشته های پریساست. دوست نازنینی که وقتی بعد از ماهها میام و تو وبلاگم مطلب می نویسم و بی سرو صدا میرم، فرداش میبینم که برام کامنت گذاشته. توی این حال آشفته کامنتش سرحالم میاره. بهم انرژی میده. وقتی که اینقدر احساسهای ناخوشایندی داری، اینقدراحساس داوون* بودن میکنی، حس اینکه اونور دنیا دوستت فراموشت نکرده و وجودت رو میبینه و احساس می کنه بهت امید میده.
همیشه وقتی نوشته های پریسا رو میخونم از اینکه اینقدر قشنگ احساسات و حالات روحی منو بیان میکنه تعجب می کنم. مثل اینه که پریشونی های منو با جملات زیبا مینویسه. مثل همین مطلب زیر زره بینش.
پریسای نازنین ممنون که حال بدم رو بهتر کردی. ‏
*Down