تولدی دیگر

زنده باد فیلترشکن

2012-01-29T07:21:00.000-08:00

بالاخره بعد از یک سال تنبلی موفق شدم وبلاگم رو با فیلتر شکن باز کنم و چشمم به جمال نازنینش روشن بشه. وقتی اون صفحه آبی روی مانیتورم نمایش داده شد از شوق اشک به چشمام اومد. مثل عزیز نازنینی بود که بعد از یک سال دوری اجباری و نا جوانمردانه موفق به دیدارش شده باشم.

خیلی حرفا توی این یه سال تو وجودم تلنبار شد و حسرت نوشتنش به دلم موند. ولی باور کنید که تمام این مدت همه مطالب رو سطر به سطر تودلم با خودم تکرار کردم.

الان در عین خوشحالی به شدت از دست خودم عصبانی هستم. از اینکه از سر تنبلی این دلخوشی و آرامش اینجا رو از خودم گرفته بودم عصبانی هستم. ولی حالا دیگه خونم رو تنها و خالی نمی گذارم.

پیمانه خانم به خونه خودت خوش آمدی!

لیلا منم

2011-01-29T03:40:00.000-08:00

دارم فیلم "لیلا" رو نگاه می کنم. حال بدی دارم، اونقدر بد که نتونستم بگذارم فیلم تمام بشه بعد بنویسم. سالها پیش هم این فیلم رو دیده بودم، اون موقع ها جوونتر بودم و سرم خیلی باد داشت. اونبار هم مثل ایندفعه از اول تا آخر فیلم فحش دادم. به همه به مادر شوهر بدجنس، به شوهر بی وجود، به خانواده بی مسئولیت و از همه و همه بیشتر به لیلای ضعیف.
اما اینبار یه تفاوت داشت. تفاوتش این بود که می خواستم در مورد احساسم بنویسم و مثل همیشه معجزه نوشتن چشمامو باز کرد. شروع کردم که به لیلا بدوبیراه بگم ولی یه دفعه یه چیزی رو متوجه شدم. لیلا منم. متوجه شدم که به گفته کتاب "نیمه پنهان وجود" دارم فرافکنی میکنم. بله لیلا منم. من هم مثل لیلا فقط و فقط برای راضی نگه داشتن آدمها به چیزهایی تن در میدم که نه تنها بهشون علاقه و اعتقاد ندارم که حتی از نظر جامعه هم پسندیده و مناسب نیست. که برای راضی نگه داشتن آدمها بهشون باج میدم، تا جایی که توان دارم پیش میرم و یه دفعه کم میارم، میبرم و اونوقته که اون سکه وجود پیمانه نمایان میشه. دست وپامیزنم، چنگ و دندون نشون میدم و از خودم نمایش به راه میاندازم. اینجای کار دیگه هیچ کس بهم حق نمیده، چون آدمی که با چنگ و دندون بخواد حقش رو بگیره چندان هم حق دادنی نیست. یه قاطعیت در ابتدای کار میتونه از اینهمه بحران و شلوغی جلوگیری کنه. ولی اون قاطعیت شهامت می خواد. واقعیت اینه که این روزها خیلی بهتر هستم و کمی شهامت و قاطعیت پیدا کرده ام ولی تا ریشه کن شدن مشکل راه طولانی دارم.

ارضاء حس خودخواهی

2011-01-25T12:22:00.000-08:00

به وبلاگایی که می خونم سر میزنم. هیچ مطلب جدیدی نیست. دلم میگیره. احساس می کنم که انگاری همه با هم به مسافرت رفتند، اونم بدون اینکه منو با خودشون ببرن. با بیحوصلگی چرخی میزنم و بیحوصله تر میشم. یه دفعه به سرم میزنه که اسم خودم رو سرچ کنم. به هیجان میام. با دیدن اسمم در کنار کتابهایی که ترجمه کردم دلم یه دفعه خنک میشه. توی این روزای افسردگیری، روزایی که احساس پوچی و بیهودگی می کنم، هیچ چیز مثل این نمی تونست دلمو خنک کنه. بخصوص که میبینم از 8 تا کتابی که ترجمه کردم 4 تاش داره توی فنی حرفه ای برای سال دوم و سوم، تدریس میشه. اینم اسم کتابها:
تركيب بندي پويا
بياييد طراحي كنيم
طراحي طبيعي چهر هها
30 تمرين ساده طراحي براي تازه كارها

مرگ غمگین یک شا*هزاده

2011-01-24T00:46:00.000-08:00

کانالهای ما*هواره رو بالا و پائین میکنم. کانالهای خارجی چنگی به دل نمیزنند. به سراغ ایرانی ها میرم شاید که شانس بیارم و برنامه دکتر هولاکوئی رو نشون بده. برنامه پارس تیوی توجهم رو جلب میکنه. مراسم یادبود هست. یادبود درگذشت علیرضا پ*هلوی. شاخم درمیاد. ای بابا، اینکه خیلی جوان بود. ظاهرا 45 ساله بود. دلیل فوتش رو نمی گند و فقط ازش تعریف می کنند و صحبت های معمول این مراسم. آهنگ بسیار غم انگیزی پخش میشه. یه دفعه به این فکر می کنم که شاه*زاده بی کشور بودن چه حسی می تونه داشته باشه؟ احساس کنی که بزرگی اما به بزرگی ات دهن کجی بشه. آواره غربت باشی و به زور بخوای بگی که شاه*زاده ای. دلم به درد آمد. موهای تنم سیخ شده بود و از درون میلرزیدم. تلفن زنگ خورد. محمد بود. راجع به مراسم بهش گفتم و فهمیدم که سه هفته پیش مرحوم شده و خودکشی کرده. اشکم سرازیر شد. نمیدونم واسه چی خودشو کشته ولی مطمئنم که بخش بزرگی از اون رو غم غربت و تنهایی تشکیل داده.
به مسائل سیاسی کاری ندارم. به اینکه آدم خوبی بوده یا نه و یا حتی اینکه پدرش خوب بوده و یا بد. اسم ها آدم ها رو محدود می کنند. وقتی اسم شاه*زاده رو به دنبال بکشی سبک و سیاق زندگی ات با آدم های معمولی فرق می کنه. توی دوستی هات، ارتباطاتت، حتی نوع کارو روش زندگی ات معذب و مقید میشی. خوب اینا اشکالی نداره چرا که در عوض به خاطر اون اسم مزایای هم نصیبت میشه. اما وقتی شاه*زاده بی کشور و یا بهتر بگم به دور از کشور باشی فقط محدودیت ها تورو آزار میدن و هیچ مزیتی هم وجود نداره که دلت رو خنک بکنه. نمیدونم شاید اون بیچاره هم به همین دلیل خودش رو کشته.
دلم می خواد که کمی سرچ کنم و ببینم که کی بوده. هیچ چیز در موردش نمیدونم و هیچ وقت هم برام مهم نبوده اما دوست دارم بهتر بشناسمش.

راستش من شبکه های ایران و شبکه های ایرانی اونور آب رو نگاه نمی کنم. ارتباطم با آدم ها هم محدود میشه به تماس تلفنی با پدر، مادر و برادرهام که به دلیل دور بودنشون فقط از خودمون میگیم و به اخبار ایران و جهان نمیرسیم. خلاصه اینکه تعجب نکنید از اینکه من اینقدر از دنیا عقبم و اخبار بیات شده برام جالبه :)

زندگی چه سخت درسهاشو به آدم مید ه

2011-01-21T23:58:00.000-08:00

جوجه هام حسابی عصبی و بیقرار هستند. پا به زمین میکوبند، مشت پرت می کنند، اخم می کنند و فریاد میزنند. من این وسط مات و متحیر فقط نگاه می کنم و در دل خون میگریم. به سراغ مشاور نمیرم کار من با مشاور درست نمیشه. مشاور حرفهایی رو میزنه که خودم کمابیش میدونم. از بچه ای که مادرش مدام درحال جیغ زدن هست چه انتظاری دارید. مشاور خواهد گفت که بچه باید آرامش داشته باشه، که من نباید داد و بیداد کنم تا بچه ها یاد نگیرند و هزاران محال و ناممکن دیگه.
چه مادری هستم من. به خودم افتخار می کنم. نمیدونم هیچ وقت قادر خواهم بود که آسیب هایی رو که توی این دوره به روح و روان بچه ها خورده جبران کنم؟ آسیب هایی رو که به روح و روان خودم خورده چی؟
اما یه چیز رو با اطمینان میدونم که تمام توان خودم رو به کار بردم تا شرایط رو در حد امکان براشون خوب نگه دارم. حتی گاهی اوقات خودم متعجب می مونم که چطور تونستم اینقدر مقاومت کنم. خسته ام و تن بیروح خودم را به دنبال خودم میکشم. چاره ای نیست باید صبر کرد.
جالبی زندگی به اینه که همیشه از اونجایی می خوری که فکر می کردی که برای تواتفاق نخواهد افتاد. همونجایی که همیشه ادعا می کردی اگه تو به جای فلانی بودی چنین می کردی و چنان. حالا به جای فلانی هایی که سالهای سال بد و بیراه شنیدند و سرکوفت ضعف و ناتوانی رو خوردن نشسته ام و آنچنان مستاصل و ناتوانم که حتی نای نفس کشیدن ندارم. از تمام فلانی هایی که زمانی ادعا کرده ام که ازشون قوی ترم، که می تونم بهتر عمل کنم معذرت می خوام. خامی بود و جوانی.

از دایپر گرفتن دخترک

2011-01-18T06:02:00.001-08:00

خوب اونقدرها که فکر می کردم کار ثبت نام آسون نبود. تازه فردا باید زنگ بزنم و وقت بگیرم. ظاهرا این مهد کودک روزهای خاصی رو برای پذیرش بچه ها در نظر میگیره تا یه مربی اون روز رو با بچه تازه وارد بگذرونه و فضای دوستانه ای برای بچه ایجاد بشه.
امیدوارم که اینها فقط پز ظاهری نباشه و کیفیت هم خوب باشه.
نمی دونم بااین دخترک چه کار کنم. چند وقتی بود که با دایپرش مشکل پیدا کرده بود و اذیتش می کرد. روزی چند بار سرکار خانم رو در حالی که دایپرش توی دستش بود پیدا می کردم. اونوقت باید با خانم یه مسابقه دوی ماراتن دور خونه می گذاشتم تا بگیرمش و دوباره با دوز و کلک و گاهی اوقات دعوا راضی اش کنم تا دایپر بشه. هر کس که دستشویی میرفت خانم هم دم در دستشویی بست مینشست و "پی پی" می گفت. بارها از دستشویی بیرون آمدم و دیدم که دخترکم خودش آماده شده و دایپرش رو باز کرده و داره بهم نیشخند میزنه.
میدونستم که بچه ها تا دوسالگی قدرت نگهداری دستشویی اشون رو ندارند و می خواستم تا تولد دو سالگی اش صبر کنم، ولی اونقدر بیقراری کرد که با وجودی که هنوز تا تولدش یه ماه مونده از اول هفته پیش از دایپر گرفتمش ولی فینگیل خانم هنوز خیلی خوب نمی تونه خودش رو کنترل کنه وتقریبا روزی یه بار یه گوشه از خونه رو آبیاری می کنه.
جمعه هفته پیش خوابم میامد، باران رو دستشویی بردم و روی مبل دراز کشیدم. هنوز چشام گرم نشده بود که دیدیم آمده و داره میگه "پی پی" فهمیدم که اینبار دستشویی بزرگ داره. باچشمای بسته به محمد گفتم که به دستشویی ببرتش. توی خواب و بیداری صدای اونها رو شنیدم که به دستشویی رفتند و خیلی زود برگشتند. چند لحظه چرت زدم و یه دفعه با وحشت چشمامو باز کردم. بعله درست حدس زده بودم. یه استوانه قهوه ای روی جلوی دری دستشویی خود نمایی میکرد. محمد خان بی حوصلگی کرده بود و زود دخترک رو بیرون فرستاده بود و خودش توی دستشویی باقی مانده بود. سرکار خانم هم که شرایط رو مناسب دیده بود همون جلوی دستشویی به خونه صفا داده بود.
خلاصه اینکه به شدت با پی پی و پوپو سرگرمم

دنده چپ

2011-01-17T11:26:00.000-08:00

امروز از دنده چپ بلند شدم. چپ ترین دنده ممکن. از نیمه شب میدونستم که فردا قراره از دنده چپ بلند شم. چند بار بیدار و بدخواب شدم. از صبح با همه آدمهایی که میشناختم توی ذهنم دعوا کردم. برای هرکدوم یه بهانه ای پیدا کردم و ساعتها توی ذهنم سرشون داد زدم. جوجه های نازنینم هم این وسط بی نصیب نبودند. با محمد هم که خوب مطمئنا تلفنی دعوا کردم.
نیم ساعتی هست که بچه هارو با دعوا و عصبانیت خوابوندم و حالا خسته و مستاصل اینجا نشسته ام و داردم مینویسم. باورم نمیشه این من بودم که این رفتارها رو با بچه های بی پناه خودم کردم.
دیگه این موضوع تکرار نخواهد شد. فردا بچه هارو مهد کودک ثبت نام می کنم. هردوشون رو مهد میگذارم وتا مدتی رو فقط و فقط به خودم برسم. به این وضع نمیشه ادامه داد.

پریشان نامه بعد از سفر

2011-01-15T04:39:00.000-08:00

وقتی که چند مدت نمی نویسی، شروع مجدد کمی مشکل میشه. در واقع همون مبحث اینرسی سکون و حرکت. سه هفته ای سفر بودم ( برای نصب نرم افزاری که گفته بودم ). البته یه هفته ای هست که برگشته ام ولی دچار شل زدگی بعد از سفر یا همون اینرسی سکون و تنبلی بودم. توی این یه ماه هزاران هزار مطلب رو توی ذهنم نوشتم و با شما درمیان گذاشتم. مسائلی که شاید اگه امکان وبلاگ نویسی هم بود، بازم نمی تونستم اینجا بنویسمشون. افسوس که دقیقا همون مطالبی رو نمیشه نوشت که بیشتر از همه به گفته شدن احتیاج دارن.
به یه انگیزه قوی احتیاج داشتم تا دوباره شروع به نوشتن کنم. تا اینکه امروز برای بار دوم فیلم "میم مثل مادر" رو دیدم. از شبکه " ام. بی. سی. پرشیا" پخش میشد. مثل بار اولی که دیدمش، پوست دلم نازک شد، ترک برداشت و پاره پاره شد. چقدر این فیلم دلچسب و لطیف هست. فیلم که تمام شد دلم می خواست مینشستم و ساعتها اشک میریختم. از اون هق هقهایی که دل آدم رو خنک می کنه. اما افسوس که باید اشکهامو فرو می خوردم و به سوالات بی پایان باربدم جواب می دادم.
مامانش چی شد؟
چرا موهاش این شکلی شده بود؟
چرا باباش پیششون نبود؟ مگه دوستشون نداشت؟
چرا پسر توی آب افتاده بود؟
و..........
نتونستم مقاومت کنم و مثل یه مادر خوب کانال رو عوض کنم.
یه اتفاقای خوبی داره میافته. دعا کنید که کارها خوب پیش بره و همه چیز به حال نرمال برگرده.

موجودی به نام پرستار بچه

2010-12-12T09:18:00.001-08:00

برای آخر هفته قرار هست که برنامه رو آماده کنم و روز چهارشنبه به تبریز برم تا مراحل نصب و آموزشش رو تا جمعه انجام بدم. تنها سه روز وقت دارم تا تغیرات لازم رو درش ایجاد کنم و به اندازه 6 روز کار دارم. چاره ای نیست به موسسه پرستاری زنگ میزنم تا پرستاری رو برای این سه روز استخدام کنم. وقتی میفهمه که خودم هم توی خونه هستم چندان خوشش نمیاد. میگم که فقط احتیاج دارم که با بچه ها بازی کنه. میگه کار خونه چطور؟ غذا درست کردن، ظرف شستن؟ میگم نه فقط برای بازی، فقط پرستار جوون میخوام.
از راه میرسه. تقریبا جوونه، حدود سی سال داره (البته من امیدوار بودم که جوون تر میبود). ظاهرش بد نیست، لااقل غیر قابل اعتماد به نظر نمیاد. بچه ها هنوز صبحانه نخوردند، ازش می خوام که به بچه ها صبحانه بده. همه توجهش به باران هست که مثل یه موش جلوش نشسته و دلبری می کنه، باربد هم داره خودش رو میکشه تا با قصه هایی از ماشینهاش توجه خاله تازه وارد شده رو به خودش جلب کنه و خاله نازنین کماکان غرق در دلبری های باران هست. پشت کامپیوتر نشسته ام و ظاهرا مشغول کارم اما درواقع از حرص دارم میترکم. پیش خودم میگم تو ذوقش نزنم اول کار فرصت بدم تا کمی بگذره. یه دفعه به باربدی که در تلاش شدید برای جلب توجه هست و از صبحانه غافل شده میگه باران رو ببین چطور داره صبحانه میخوره ازش یاد بگیر تو تنبلی که صبحانه نمی خوری.
دیگه درنگ جایز نیست، به آشپزخانه میرم و صداش میکنم. بهش میگم که لطفا به باربد توجه بیشتری نشون بده. میپرسه حسودی می کنه؟ میگم که نه برای اینکه حسودی نکنه اینو ازت میخوام. در ضمن اینکه به هیچ عنوان با هم مقایسه اشون نکن و به هیچ کدوم نگو که از دیگری یاد بگیره. و هیچ صفات منفی هم بهشون نسبت نده. میگه باشه لطفا بهم بگید آخه هر بچه ای یه مدلی داره!!!!!!!!!!!!
بعد از صبحانه میره به آشپزخانه تا ظرفها رو بشوره بهش میگم که لازم نیست ظرف بشوره فقط اونها رو مرتب همونجا بگذار تا بعدا توی ماشین بگذارم. چند دقیقه بعد به آشپزخانه میرم و میبینم که ظرفها رو باآشغال و دستمال توی ظرفشوری گذاشته و وضعیت تهوع آوری ایجاد کرده. دندونهام رو به هم فشار میدم تا چیزی نگم.
بچه هارو به اتاق میبره و در اتاق رو میبنده، کارم بدجوری گیر کرده. در حالی که به شدت در حال سروکله زدن با برنامه ام هستم، یه گوشه ذهنم همش متوجه در بسته است و من منتظر یه فرصت که برم و در رو باز کنم. بالاخره فرصت فراهم میشه و میرم توی اتاق میبینم که باران رو گذاشته تو بغلش و داره باهاش بازی می کنه و باربد هم برای خودش با ماشینهاش بازی میکنه. به باربد میگم مامان به خاله کارواشت رو نشون بده و باهم بازی کنید. یعنی که باران رو بگذار زمین و برو سراغ باربد!!!!!!
سروکله زدنهای باربد و باران بالا میگیره و من عمدتا طرف باربد رو میگیرم تا کمی از بار بی توجهی پرستار کم کنم. میدونم که توی دلش داره فکر می کنه که من از این مامانای امل پسرپرست هستم که به دختر اهمیت کمتری می دم. فکری که خیلی ها در مورد من می کنند. همون آدمهای بی مسئولیتی که فقط به خاطر دل خودشون و به خاطر اینکه باران شیرینه دل پسرکم رو میشکنند و توجه اضافه من رو به اون کج و بد برداشت می کنند.
تمام روز به همین منوال میگذره وانرژی زیادی از من گرفته میشه اما چاره ای نیست. فردا هم قراره بیاد. ترجیح دادم که همین پرستار بیاد، تا کس دیگه ای که ممکنه حتی از این هم بدتر باشه. ظاهرا در تقدیر من همیشه اینه که به بد رضایت بدم تا گرفتار بدتر نشم.
فکرش رو که می کنم وقتی با حضور من اینهمه برخورد اشتباه با بچه میشه، توی مهد کودک ها چه اتفاقی میافته؟

جوجه ای در طوفان

2010-12-11T00:46:00.000-08:00

طوفان سهمگینی فضای خونه رو متشنج کرده. ابرهای تیره به هم می خورند و رعد وبرق های پیاپی محیط رو ترسناک کرده. جوجه ها زیر رگبار تند با اضطراب به این سو و آنسو میروند تا سرپناهی پیدا کنند. ابرهای تیره بی توجه به جوجه ها می غرند و مینالند و میبارند.
وقتی که بقدر کافی ابرها میدونداری کردند و تا جایی که می تونستند خودشون رو خالی کردند، چشمم در گوشه خونه به جوجه بیگناهی میافته که نشسته و چیزی برروی کاغذ میکشه. بهش نزدیک میشم تا دستی به سروروش بکشم . چشمم به کاغذ میافته و آه از نهادم بیرون میاد. پسرک 4 سال و 5 ماهه من در حال نوشتن حروف انگلیسی است. با وضوح کامل و با لرزش دست ناچیزی حروف رو نوشته. آه از نهادم درمیاد. در آغوشش میگیرم و هق هق گریه میکنم. افسوس که با این بچه ها چه میکنیم. پسر من در سن دو سال سه ماهگی حروف انگلیسی رو از روی تابلوهای توی خیابون می خوند. باربد مهد کودک نمیره که بگم توی مهد یاد گرفته و یا اینکه من آموزش خاصی بهش داده باشم. تنها یه بار محمد باهاش نوشتن اعداد رو تمرین کرد. اونم شاید کمتر از یه ربع وقت گذاشت.
شاید این روزا همه بچه ها اینقدر باهوش شده اند، نمیدونم، ولی یادم میاد که زمان ما بچه ها هفت سالگی توی مدرسه نوشتن رو با خطوط عمودی و افقی که با خط فاصله از هم جدا میشد شروع می کردند و این خطوط رو چقدر کج و معوج مینوشتیم.
این کار باربد زنگ خطری بود که منو به خود آورد. باید به این وضع خاتمه داد، خیلی زود و با بهترین شکل و حداقل آسیب. هرچه قراره که بشه، بشه.
ه

یه دوست قدیمی

2010-12-07T10:26:00.000-08:00

وقتی که همه دنیا یه جور دیگه بهت نگاه می کنند، وقتی که همه بهت مستقیم یا غیر مستقیم میگن که آدم غیر عادی، پرتوقع، قدر نشناس، ناراحت، و همه بدی های دیگه ای که در چنته دارند، هستی، یه دفعه یه دوست قدیمی پیدا میشه و نفس به نفس بریده ات میده. بهت میگه که عجیب نیستی. که خواسته هات طبیعی هستند، که اونم این روزا رو سر کرده، همین حال ها رو داشته، دیوونه نیستی.
چقدر خوبه که آدم رو بشناسند. بین غریبه ها بودن خیلی سخت هست. بین آدمهایی که با تو متفاوتند و تورو نمی فهمند، تلاشی هم برای فهمیدن ندارند. در واقع از لحظه اولی که تورو دیدند یه علامت ضربدر جلوی اسمت زدند و برای همیشه تورو توی لیست بدها قرار دادند.
از تلاش برای برداشتن اسمم از لیست بدها که نه، لااقل پاک کردن علامت ضربدر خسته شده ام.
دوست خوبم، ممنون که با حرفات آرومم کردی و حال بدم رو به حال خوب تبدیل کردی.

پیمانه هرهری

2010-12-05T11:10:00.000-08:00

دو ساعت پیش متوجه شدم که برنامه ای رو که تقریبا یه سال پیش شروع به نوشتنش کردم و حدود 6 ماهی هست که تحویلش داده ام و دیگه بهش دست نزدم رو باید فردا برای یه شرکت برنامه نویسی ارائه بدم و به احتمال زیاد تا آخر هفته تغیراتی رو درش ایجاد کنم.
بدون اینکه به موضوع فکر کنم به صورت اتوماتیک شروع کردم به مرتب کردن خونه، چون احتمال دادم که بعد از جلسه باید بلافاصله کار رو شروع کنم که این به معنی این هست که باید پرستاری به خونه بیاد و بچه ها رو نگه داره. بچه ها رو نیم ساعت زودتر از هر شب خوابوندم تا وقت داشته باشم و برنامه رو مروری بکنم. سرسری نگاهی بهش انداختم و مباحثی رو که باید ارائه بدم مرور کردم. همه این کارهارو بدون اینکه برنامه ریزی کرده باشم و یا حتی فرصتی برای فکرکردن به خودم بدم انجام دادم. حالا که همه کارها رو انجام داده ام ترس تازه به سراغم آمده.
دو سال هست که از محیط کار به دورم. دوسال هست که فقط بچه داری کردم، افسرده بودم، توی محیط های خاله زنکی بودم( یه جورایی از همه خاله زنک ترهم بودم)، قهر کردم، اشک ریختم، زنجموره کردم. همه کارهای من توی این دوسال همین بوده، البته خوب این برنامه رو هم نوشتم ولی توی هیچ فضای اداری نبودم. حالا بدجوری احساس ترس و ناامنی می کنم.
همیشه همین بودم. به محض برخورد با یه مشکل دست به کار شدم و کارهای لازم رو انجام دادم. فرصتی برای فکر کردن و ترسیدن به خودم ندادم. به همین دلیل هم هست که با وجودی اینکه اعتماد به نفس خیلی کمی دارم، اما ظاهر گول زننده ای دارم و همه فکر می کنند که آخر اعتماد به نفسم. روشم برعکس محمد هست که قبل از هرکاری ساعت ها میشینه و برنامه ریزی می کنه. از نظر منطقی کار اون بهتر و مطمئن تر هست ولی یه جورایی روش هرهری و الکی من هم بد جواب نداده و تجربه نشون داده که یه کارایی روفقط باید هرهری انجام داد. ما که راضی هستیم!!!!!
م

آلودگی هوا

2010-12-04T12:15:00.000-08:00

آلودگی هوا رابطه یک به یکی با تنبلی و شل شدن بدن من داره. گاهی اوقات من از روی بیحالی و خستگی خودم متوجه میشم که هوا آلوده بوده و از اونجایی که این آخر هفته هوای تهران بیش از حد آلوده بود من چند روز گذشته رو در رخوت و سستی به سر بردم. ناگفته نماند که بطور کل مدتی هست که کمی به خودم استراحت داده ام. به عنوان مثال کل هفته گذشته حتی برای یک بار هم آشپزی نکرده ام و هر روز غذا رو از بیرون سفارش داده ام. حتی در مورد بچه ها هم کمتر به خودم زحمت داده ام و بیشتر اجازه داده ام که با هم بازی کنند و مشغول باشند. برعکس همیشه هم اصلا به عذاب وجدان میدونی برای خودنمایی ندادم. من هم مثل هر آدم دیگه ای نیاز به مرخصی دارم، به همین سادگی موضوع رو برای خودم حل کردم.

IQ

2010-11-28T12:30:00.000-08:00

حدود 8 ماه هست که ما به این خونه اومدیم و بچه ها توی اتاق خودشون میخوابند. توی تمام این مدت خواب شب این دوتا وروجک بزرگترین دغدغه ذهنی من بود. باربد خواب سنگینی داره و مثل محمد وقتی که خوابید دیگه توپ هم بیدارش نمی کنه ولی باران مثل مامانش خوابش سبکه و با کوچکترین صدایی از خواب بیدار میشه،( واقعا با کوچکترین صدایی) . اینارو گفتم تا داستان خواب این دوتا رو توی 8 ماه گذشته تعریف کنم تا شما هم به نابغه بودن من پی ببرید. کاری که من میکردم این بود که هردو رو باهم به اتاق خواب میبردم و با باران توی تختش میرفتم. به پسر 4 ساله ام می گفتم که ساکت باقی بمونه تا خواهرش خوابش ببره. حالا خواب پسرکم من باید هولد باقی می موند تا باران خانم بارها و بارها از تخت پائین بیاد بره بیرون سری بزنه و برگرده. بارها شده بود که دقیقا لحظه ای که باران داشت مست خواب میشد باربد صبرش رو از دست میداد و از من میپرسید باران هنوز نخوابیده؟ و این سوال ساده کافی بود تا باران بیدار شده و خوابش برای یه ربع تا نیم ساعت دیگه عقب بیافته. پیش میامد که منم صبرم رو ازدست بدم و سر باربد داد بزنم که مگه نگفتم که حرف نزن. پیش میامد که از بازی باز کردن در و بیرون رفتن باران خسته بشم و سرش داد بزنم تا بخوابه. یادمه یه شب سر باران داد زدم و باربد بهم گفت مامان سرش داد نزن دلش میشکنه، ناراحت میشه، وقلب من با این حرف پسرم پاره پاره شد.
با جرئت میگم که توی این هشت ماه حتی یه بار هم با آرامش نخوابونمشون و فکر کنم که اگه برای اونها هم پیش آمده باشه که از روتین خوابشون لذت برده باشن خیلی نادر و کم بوده. متاسفانه مادری نیستم که به این چیزها اهمیت ندم. تمام این مدت داستان خواب اونها مثل یه بار رو شونه ام سنگینی کرده و آزارم داده وفکرکنم که توی خرابی حالم هم چندان بی تاثیر نبوده.
حال چرا گفتم نابغه؟ از سه حالت خارج نیست:
1- آی کییو من اونقدر پائین هست که باید هشت ماه طول بکشه تا راه حل رو پیدا کنم
2- تی ام و مدیتیشنی که یه هفته ای هست که بعد از 4 سال شروعش کردم حال و روحم رو بهتر کرده
3- و نهایتا اینکه نوشتن وبلاگ باعث شده که کمی به خودم بیام - باور کنید که نوشتن وبلاگ اینقدر توی روح و روان من موثر هست

راه حل چیه؟ شبا بعد از شیر خوردن، مسواک و جیش، برای باربد کارتن میگذارم و بعد از اینکه باران داداشی اش رو بوسید و شب به خیر گفت ( باران هنوز نمی تونه بگه شب به خیر و مامانش به جاش میگه) با هم به اتاق خواب میریم و بعد از کمی بازی و خندیدن مامان یه قصه میگه و بعدش باران در حالی که مامانش براش لالایی میگه به خواب میره. توی این فاصله باربد کارتن مورد علاقه اش رو دیده و حالا نوبت اونه که با مامانش به تخت بره، با هم راجع به روزی که گذروندند صحبت کنند، مامان براش قصه بگه، به همه سوالاتش جواب بده و بعد عاشقانه بغلش کنه تا خوابش ببره.
حالا شما خودتون این دو مدل خوابیدن رو باهم مقایسه کنید و ببینید با این کشف جدید من چه آرامشی نصیب ما شده. در مقام دفاع از خودم باید بگم که از اونجایی که خواب باران سبک بود همیشه فکر می کردم نمی تونم باربد رو بعد از باران بخوابونم ولی ظاهرا خواب دخترکم در ابتدای به خواب رفتن چندان هم سبک نیست.
شما هم فکر می کنید من خیلی دانشمندم نه؟

چند گانه ای، غیر افسرده

2010-11-27T01:16:00.000-08:00

از دیشب می دونستم که صبح برای صبحانه نون نداریم وهمه شب یه گوشه ای از ذهنم بیدار و درگیر بود که صبح چطور باید بیدار شم و بچه ها رو آماده کنیم و بریم نون بگیریم. صبح با عصبانیت از خواب بیدار شدم و توی دلم به زمین و زمان فحش دادم که چرا هیچ کس نیست که نون بگیره، چرا هیچ سوپر تلفنی این دور و را نیست و از همه مهمتر چرا بچه ها لازمه که صبحانه بخورند! در حال فحش دادن یه دفعه ذهن نازنینم جرقه ای زدو یاد پیک موتوری افتادم. سریع زنگ زدم و با گردن کج کرده ازشون خواهش کردم که اگه ممکنه یه نفر رو بفرستند از سوپری واسه من نون بسته ای بگیره. پرسید شما همون خانم نیستید که چند وقت پیش واسه بچه اتون پفیلا می خواستید ( بازم بگید که من معروف نیستم). خلاصه اینکه این آقای پیک موتوری نازنین به جای نون بسته ای برام سه تا بربری گرم و تازه گرفت تا ما هم بدون سوزاندن حتی یک کالری و یا خدای نکرده هیچ گونه فعالیت فیزیکی، صبحانه را با نان بربری بر رگ بزنیم.
2- بالاخره امروز تصمیم گرفتم که برای رفع افسردگی وسواس رو کنار گذاشته و برای باربد مهد کودک پیدا کنم و کمی به خودم برسم. پیش خودم گفتم که مثل یک مادر معمولی و غیر وسواسی عمل کرده و با توکل به خدا بچه رو به دستان مهربان مربی ها میسپارم، چون قطعا آسیبی که باربد از مربی مهد خواهد دید بسیار کمتر از آسیبی خواهد بود که در صورت دیوانه شدن من از مادرش خواهد دید. قبلا هم برای پیدا کردن مهد وقت گذاشته بودم ولی ناامید شده بودم ولی اینبار با روحیه ای متفاوت کار جستجو رو آغاز کردم. اولش رفتم به مهد کودک دارا و سارا که وابسته به کانون پرورش فکری هستش و خیلی ازش تعریف میشه. خوب میشد توی محیط خلاقیت بچه ها رو احساس کرد. خوشحال و خندان به دفتر مدیر رفتم تا چشم بسته باربد رو ثبت نام کنم که آه از نهادم درآمد. عید باید بیام تا واسه مهرسال دیگه باربدرو رزرو کنم. ناامید نشدم و به مهد کودک سامان که تا خونه فاصله زیادی نداره رفتم. بازم چشم بسته وارد شدم. با مدیر سلام کردم و ازش خواستم که کمی اطلاعات راجع به مهد به من بده. پرسید که تا چه ساعتی قرار هست که بمونه؟ جواب دادم. بلافاصله قیمت داد و بعدش توی چشمام خیره شد و لابد منتظر موند تا من پول رو بدم، این کل اطلاعاتی بود که راجع به مهد می تونست به من بده. افکار مختلف شروع کردند به هجوم آوردن. با یک حرکت جوانمردانه اونها رو عقب روندم و خواستم که حیاط مهد رو ببینم. توی راه خانم مدیر که روی کارتش نوشته شده که رونشناسی تربیتی خونده، از باربد اسمشو پرسید و بعدش هم اسم باران رو از اون پرسید و در برابر چشمای گرد شده من بهش گفت که البته تو خیلی بهتر از بارانی!!!!!!!!!!!! خوب دیگه کافی بود. خداحافظی کردم و عصبانی به ماشین برگشتم. به محض سوار شدن باربد میگه خانمه گفت که من خوشگل تر از بارانم !!!!!! حال من نمیدونم باربد چطور از بهتر به خوشگل تر رسید. حالا من باید مدتها روی مغز این بچه کار کنم تا بفهمه که همه آدمها منحصر بفردند و نباید خودش رو باهیچ کس مقایسه کنه. حالا اگه کسی جرئت داره به من بگه که وسواس نشون ندم. که همه مادرا بچه اشون رو مهد کودک میگذارند و از این حرفا. نه خدایش بگید ببینید که چه بلای سرتون میاد.
3- از بیرون بایه عالمه خرید برگشتیم و من باعجله دارم خریدارو سرجاشون میگذارم. چند باری به باربد یادآوری می کنم که لباساشو دربیاره بعد مشغول بازی بشه و اون بدون توجه به بازیش ادامه میده. از اونجایی که اخلاق من این روزا بیسته داد میکشم که باربد مگه با تو نیستم که لباساتو دربیار؟ یه دفعه باران از اون ور خونه میاد و باعجله شروع می کنه به درآوردن جورابای باربد. دل من از این محبت خواهرانه فشرده میشه و هر دوشون در آغوش میگیرم. فکر کنم باران بیچاره فکر کرده که اگه باربد سریع لباساشو درنیاره ممکنه که من بکشمش و برای نجات برادرش دست به کارشده.
خدایش سعی کردم بعد از چند پست تلخ و سرد و افسرده یه پست متفاوت بنویسم.

ترس برادر مرگ

2010-11-25T12:23:00.000-08:00

ده سال ترس کافی نیست؟ ده سال توی سایه ترس زندگی کردن. زندگی کردن که نه همش ترسیدن و ترسیدن. ترس از آینده نامعلوم، ازپشیمونی، از ناامیدی و دپرس شدن و از اینکه امور اونجوری که فکرش رو میکردی پیش نرفت.

چقدر نصیحت کردن دیگران کار راحتی هست. اصلا باعث میشه که احساس بزرگی کنی. چون نشستی و بااعتماد به نفس اونارو نصیحت می کنی که باید چی کار کنند. انگار که اونها نادون ترین آدمهای روی زمین هستند که چیزی که به نظر شما اینقدر ساده وشدنی میاد براشون عجیب و ناممکن هست. راحت میشینی و به پدر ومادر خودت، اونهایی که تورو به این دنیا آوردند، بزرگ کردند، میگی که آخه چرا با ترستون مواجه نمیشید. بهشون میگی مگه نمیترسید از اتفاق افتادن این موضوع، تا کی می خواید بترسید؟ بگذارید اتفاق بیافته.

بعد خودت ده سال با یه ترس زندگی میکنی. به همین سادگی. ملای دیگرانی. شش سال پیش همینقدر پریشون بودم. اونقدر مستاصل شدم که با وجود اینکه آدم مذهبی نیستم، استخاره کردم. فکر کردم تو تصمیم گیری موندم خوب چه اشکالی داره که از خدای خودم، نیروی برتر خودم توی تصمیم گیری کمک بگیرم. وقتی نتیجه استخاره رو شنیدم با وجودی که از خدا کمک خواسته بودم و اعتفاد داشتم که اون بهترین رو برام در نظر میگیره ولی بازم این ترس لعنتی اجازه نداد به راهی که بهم نشون داده بود برم. به همین راحتی. راه سهل تر رو انتخاب کردم و توی سایه ترس زندگی رو ادامه دادم.

حال شش سال از اون موضوع میگذره. بازم منم و همون دوراهی. بازم منم و همون ترسای فلج کننده.

به خودم میگم بیا و استخاره کن. دل به دریا بزن و با ترست رو به رو شو.
از خودم و اینهمه ناتوانی حالم به هم میخوره. اگه اوضاع خرابتر شد چی؟ اطرافیان هم که همه فقط و فقط به دنبال ماست مالی کردن هستند. یکی پیدا نمیشه که واقعیت رو بهت بگه. هیچ کسی نیست که بتونی باهاش درددل کنی و کمک فکری بخوای. اونها فقط ترساتو بیشتر می کنند. می گند که اشتباه می کنی. اوضاع اونقدر ها هم که تو فکر می کنی بد نیست. میگن که کم صبری. خوب منم که خودم میدونم که کم صبرم. توی دلم خالی میشه. دیگه نمی تونم تشخیص بدم که من دارم کم صبری می کنم و یا اینکه اوضاع واقعا قابل تحمل نیست.

تلاش برای وفاداری

2010-11-24T01:38:00.000-08:00

حسن نوشتن وبلاگ برای آدمهای فراموشکاری مثل من اینه که با خوندن اون چیزایی رو که ذهن باهوششون می خواد که فراموش کنه، می تونه به یاد بیاره. مثل مطلبی که با عنوان " با خود وفادار میمانم آیا یا راهی سهل تر انتخاب می کنم".

برای مدت بسیار طولانی با امیدی واهی سرکردم و روز و شبم رو خراب کردم. هر بار چشمم رو به روی حقیقت بستم و امید بستم که همه چیز درست میشه. اما به قول اًپرا هرچقدر هم که کندن سخت باشه، باید کند. اینو به خودم مدیونم. اینو به زندگی ام مدیونم. به همه رویاها و افکاری که توی سالهای جوونی داشتم.

اونقدر تکرار می کنم که دیگه فراموشم نشه. باید یادم بمونه. یادم باشه که کی بودم و چی می خواستم بشم. باید این چیزی رو که الان هستم خوب ببینم. تفاوتاشو دربیارم. باید بفهمم چرا اینقدر دور شدم.

شاید این آخرین فرصت باشه.

یه دوست از اونور دنیا

2010-11-23T02:52:00.000-08:00

"اما بازهم میگم، باید چهار چشمی مواظب لحظه ها باشیم که از دستمون در نره. از لای انگشتهامون نریزه. چیزهای خوب، خودبخودی درست نمیشه. باید با دقت و حوصله بِکِشیمش. باید یادمون باشه که وقت و ساعت، جایی از قبل نوشته نشده اند تا ما بخونیمشون. این ما هستیم که اونها رو با قلم مویی که بدست داریم، زنده میکنیم."

اینا نوشته های پریساست. دوست نازنینی که وقتی بعد از ماهها میام و تو وبلاگم مطلب می نویسم و بی سرو صدا میرم، فرداش میبینم که برام کامنت گذاشته. توی این حال آشفته کامنتش سرحالم میاره. بهم انرژی میده. وقتی که اینقدر احساسهای ناخوشایندی داری، اینقدراحساس داوون* بودن میکنی، حس اینکه اونور دنیا دوستت فراموشت نکرده و وجودت رو میبینه و احساس می کنه بهت امید میده.
همیشه وقتی نوشته های پریسا رو میخونم از اینکه اینقدر قشنگ احساسات و حالات روحی منو بیان میکنه تعجب می کنم. مثل اینه که پریشونی های منو با جملات زیبا مینویسه. مثل همین مطلب زیر زره بینش.
پریسای نازنین ممنون که حال بدم رو بهتر کردی. ‏
*Down

فقط پیمانه

2010-11-22T12:09:00.000-08:00

در قلبم رو روی همه دنیا بستم. حتی به روی بچه هام. تصمیم دارم که برای مدت قابل توجهی به همین حال باقی بمونم. تصمیم دارم به همه چیز نه بگم، حتی چیزای خوب. از پیمانه مطیع بودن خسته شده ام. از بعله گفتن خسته ام. از بار مسئولیت اشتباهات دیگران رو به دوش کشیدن خسته ام. منصفانه اش اینه که شاید خیلی وقتها این به دوش کشیدنه دانسته و آگاهانه هم نبوده و فقط از روی عادت و یا حتی نادانی بوده. به هر حال تازمانی که دوباره نشم پیمانه قبل اوضاع همینه.
حالم از خودم به هم می خوره. قبلآشاید پریشون و سردگم بودم ولی اینو هیچ کس نمیدونست. حداقل ظاهر محکم و مطمئنی داشتم. اما حالا چی؟ آدمی شکننده که با کوچکترین نسیمی سر خم میکنه و در هم میریزه.
من خیلی حیفم که بخوام اینجوری محو و نابود بشم. بهتر ازاینها بودم که بخوام بی هیچ ردی توی روزمرگی ها گم بشم. دوباره روبه راه میشم. خودم رو پیدا میکنم و میشم همون پیمانه ای که برای خودم محترم و دوست داشتنی بود. فقط احتیاج دارم که یه مدتی تنها باشم. روح و قلبم فقط و فقط مال خودم باشه.

اولین قدم توی این راه، برگشتن به نوشتن توی این خلوتگاهمه. این تنها جایی هست که در حال حاضر فقط به من تعلق داره و با هیچکس دیگه ای شریکش نیستم.

با خود وفادار می مانم آیا، یا راهی سهل تر انتخاب می کنم*

2010-06-05T10:59:00.001-07:00

چقدر کندن سخته. بریدن و رفتن.
البته به قول "اُپرا" کندن سخت نیست. اون چیزی که سخت هست، کندن از رویایی هست که ما از اون چیزی که می خوایم ازش بِبُریم داریم. جمله خیلی جالبی هست. اگه واقعیت رو بتونیم بپذیریم خیلی ساده میبریم و میریم. ولی هی صبر می کنیم و رویا بافی می کنیم برای رسیدن به اون چیزی که در ذهنمون داریم، و چشمامون رو روی حقیقت می بندیم.
ترس از تغییر هم کار رو سخت تر میکنه. به سختی و رنجی که درش به سرمیبریم تن میدیم، چون نمی تونیم از پس ترس تغییر بربیایم. اگه اوضاع اونجوری که ما انتظار داریم پیش نرفت چی؟ اگه پا توی راه گذاشتیم و رشته امور از دستمون خارج شد چی؟ اگه اوضاع بدتر شد چی؟ این سوالهای بی جواب باعث میشه که نتونیم تن به تغییر بدیم. بمونیم، بسوزیم و دم نزنیم.
ای کاش کمی شجاع تر بودم.

* سکوت سرشار از ناگفته هاست، شعری از مارگوت بیگل که مرحوم احمد شاملو با صدای بینظیرش دکلمه اش کرده بود.
ه

بیچاره پیمانه کودک

2010-06-03T16:51:00.000-07:00

نیمه شبه و من خوابم نمیبره. دراز کشیده ام جلوی تلوزیون و تک تک برنامه های بیخود رو نگاه می کنم. حوصله کتاب خوندن رو ندارم، همچنین وبگردی. کم کمک بدنم به خارش میافته. از مغز سر تا نک پام می خارند. حس می کنم که اگه دوش بگیرم ممکنه بهتر بشم. ولی کی حال داره بره دوش بگیره. ولش کن. هی سریال وفیلم مضحک نگاه کن و هی خودت رو بخارون. کلافه میشم اما اهمیتی نمیدم.
این روال ساعتها ادامه پیدا میکنه و بازهم غیرتی برای حمام رفتن و نجات خودم از این رنج طاقت فرسا پیدا نمی کنم.
همانطور که چشمم به تلوزیون هست صدای زمزمه ای از پشت سرم میشنوم. برمیگردم و پسرکم رو میبینم که داره به آرومی صدام میکنه. بغلش میکنم میبوسمش و به رختخواب میبرمش، براش آب میبرم، دستاشو نوازش می کنم تا خوابش ببره.
وقتی از اتاقش خارج میشم به خودم میام. برای پسرم اینهمه انرژی و عشق دارم، برای خودم چی؟ چطور اجازه میدم که ساعتها از احساس خارش رنج ببرم و بداد خودم نرسم؟ بیچاره پیمانه کودک که یتیمه. مادری نداره که به دادش برسه. دلم برای خودم سوخت. تنبلی رو کنار گذاشتم و رفتم زیر دوش.
دریغ از کمی آرامش. از لحظه ای که شیر آب رو باز می کنم صدای گریه باران و گاهی هم باربد تو گوشمه. اونها رو در حالتهای مختلف در حال گریه کردن میبینم. با کلافگی و سرعت تمام خودم رو میشورم و از حمام بیرون میپرم.
بیچاره پیمانه کودک. حتی نیمه شب هم نمیتونه یه دوش کوتاه با آرامش داشته باشه.
پ.ن : منظورم از تلوزیون ماهواره بود. خداروشکر هنوز اونقدر حالم بد نشده که تا 7 صبح بشینم و برنامه های بی سروته تلوزیون رو نگاه کنم.
ا

عشقای خانواده ما

2010-05-29T13:50:00.000-07:00

می دونی عشق مامان کیه؟
- بعله ، منم دیگه
یه کم فکر می کنه و بعد میگه البته باران هم هست. ددی هم هست.
می خندم و میگم آره مامانی من سه تا عشق دارم. باربدی، بارانی و ددی.
می گه ولی من فقط یه عشق دارم.
با اعتماد به نفس تمام میپرسم عشق تو کیه؟
پشت چشم نازک می کنه و می گه باران دیگه!!!!!!!!!
ه

یه لحظه تنهایی

2010-05-28T03:49:00.000-07:00

دلم می خواد که از خوشحالی بالا پایین بپرم. دلم می خواد از شادی فریاد بزم. نمیدونم آخرین باری که تنهای تنها توی خونه خودم بودم کی بود. مطمئنم که به پیش از به دنیا آمدن باربد برمی گرده(البته اگه از 10 دقیقه سوپررفتن باربد با ددیش رو فاکتور بگیریم) در هر حال خوشحالم. محمد باربد و باران رو برداشته و بیرون رفته و من برای یه مدت ،هرچند کوتاه، تنها هستم.
لازم نیست توی این مدت نگران این باشم که باربد مشغول هست یا وقتش به بطالت می گذره، نکنه امروز زیادی کارتن دیده، میوه و سبزیش رو خورده؟ حوصله اش سر نرفته باشه، وضیت باران چطوره؟ الان سر کدوم کابینت هست؟ نکنه داره به چیز خطرناکی دست میزنه، امروز برای سرگرم کردنشون چیکار کنم. چه غذایی بگذارم که هر دوشون خوب بخورند، قطره آهن باران فراموشم نشه. یادم باشه که امروز یه بازی فکری واسه باربد بخرم، خدایا چرا من وقت نمی کنم که یه کم با باران بازی کنم، چرا باران نمی گذاره که من کمی با باربد وقت مفید بگذرونم. چرا نمی گذاره کمی با باربد نقاشی بکشم. وای نکنه الان که باران رو بیش از اندازه چلوندم حس ناامنی توی باربد به وجود آورده باشم. چطوری جبرانش کنم.و........
خیلی وقتا میشه که کم میارم. اختصاصا که کاملا دست تنهام. یه جورایی مثل سینگل مام* ها هستم. تازه بد تر چون اونها خودشون هستند و خودشون ولی محمد نه تنها یارم نیست، مواقع زیادی هم پیش میاد که یه جورایی استقلال فکری رو ازم میگیره.
عذاب وجدان دارم. حس بدی بهم دست میده وقتی که میبینم اینقدر از نبودن بچه ها خوشحالم. از اینکه شبا زور میزنم که بخوابند تا من بتونم دقایقی رو واسه خودم لم بدم و تلوزیون نگاه کنم یا ترجمه کنم یا هر کار کوچیک دیگه ای واسه خودم.
می دونم که این روزا هم میگذرند. می دونم که دارم سخت ترین دوران زندگی ام رو می گذرونم و به زودی بچه ها به قول معروف از آب و گل میان و منم کمی راحتت تر میشم. ولی واقعا بعضی وقتا پیش میاد که بدجوری کم میارم. اونوقت میشه که از این همه ضعیف بودن خودم بدم میاد. به خودم میگم تو که اینقدرکم ظرفیت هستی واسه چی گذاشتی بچه هات دو تابشن. اصلا واسه چی بچه دار شدی و هزار تا حرف دیگه.
پستم قرار بود شاد باشه اما نشد.
دارم یه تصمیم خیلی همه میگیرم واسم دعا کنید که بتونم تصمیم درستی رو بگیرم.
* Single Mom

ترس

2010-05-23T13:58:00.000-07:00

مثل هر مادر دیگه زور میزنی که به بچه هات بفهمونی که ترس معنی نداره. که سوسک و یا هر حشره دیگه باید از ما بترسند. که اگه پخ کنی سوسکه ترسیده و فرار کرده. اختصاصا برای پسرت که قراره فردا مرد خونه باشه و اگه سوسکی پیدا شد بتونه سینه سپر کنه، جلوی زن و بچه اش خودی نشون بده و آقا سوسکه رو با افتخار بکشه ( وای مامان قربون خودت برم با زن و بچه ات، دلم آب شد).
خلاصه بعد از این همه روضه خوندن واسه بچه بیزبون یه دفعه با دیدن یه سوسک ناقابل، آنچنان رسوایی به پا می کنی که بیا و ببین. همه حرفات یادت میره. وظائف مادرانه ات هم یادت میره. به تنها چیزی که توجه می کنی ترس کشنده ای هست که همه وجودت رو فرا گرفته. حتی یه لحظه نمی تونی یکی از اون منطق هایی رو که برای بچه هات می بافتی یادت بیاد. فراموش می کنی که این سوسک بیچاره حتی به اندازه یه بند انگشتت هم نیست. نمی تونه تورو بخوره یا بهت آسیب بزنه. به تنها چیزی که فکر می کنی حس مشمئز کننده پاهای چندش آورش روی پوستت هست.
خوب نتیجه این قهرمان بازی این میشه که پسرت امشب موقع خواب بهت میگه مامان عروسک "المو"* رو از بالای سرم بردار ازش می ترسم.
به خودت افتخار می کنی پیمانه خانم؛ نه؟

* Elmo

ورزش می کنیم پس هستیم

2010-05-22T00:24:00.000-07:00

یادم رفته بود که چقدر ورزش به آدم روحیه میده. کانالای ماهواره رو زیر و رو میکردم که چشمم افتاد به چند تا خانم محترم که لباس ورزشی پوشیده بودند و داشتند نرمش می کردند. منم که حسابی چاق و تنبل شده ام گفتم که بد نیست که تکونی به خودم بدم. باربدکم رو صدا کردم و دوتایی شروع کردیم به دنبال کردن حرکات. باران هم که یکی دوهفته ای هست که راه میره ایستاده بود بین ما و گاهی به من و گاهی به داداشیش نگاه می کرد.
باربد با تلاش فراوان سعی می کرد که حرکات رو درست انجام بده و هرجا که نمی فهمید که خانما چکار می کنند، میایستاد و سعی می کرد حرکات منو دنبال کنه.
تجربه مفرحی بود. به خودم قول دادم که از این به بعد هرروز به نرمش بپردازم. حسابی سرحال و شاد شده بودم. راستی که زندگی هر چقدر ساده تر بشه لذت بخش تر میشه. مدتها بود که دنبال پیدا کردن راهی بودم تا بتونم به جیم برم ولی نمیشد. حالا با همین نرمش های ساده جسم و روحم رو جلا میدم، درضمن اینکه ساعات شادی رو با بچه ها می گذرونم.
ا

پسر مسئول من

2010-05-19T05:25:00.000-07:00

نیمه شبه با صدای گریه از خواب بیدار میشم. خواب آلود از تخت پائین میام، از اتاق میام بیرون و میبینم که باربد و باران هر دو وسط هال ایستاده اند و دارند گریه می کنند. میام و بغلشون می کنم. اونقدر خواب آلودم که همه کارام رو ناخود آگاه انجام میدم. هردو رو باهم بغل می کنم و با بدبختی از جا بلند میشم. میبرم و توی تختاشون می خوابونم. باربدم که به شت هق هق می کنه. هی میبوسم و می بوسم تا آروم میشن و می خوابند.

صبح که از خواب بیدار شدم از باربد می پرسم که مامان دیشب برای چی گریه می کردید؟ می گه آخه هرچی به باران می گفتم که بیا به اتاق مامانی بریم نمی آمد. از حس مسئولیت و همینطور از استیصالی که اون موقع داشته دلم به درد آمد.

این روزا مادر تمام وقت بودن رو دارم تجربه می کنم. بماند که هر از چندی خسته و کلافه میشم. به روزمرگی عادت ندارم. بین لذت بردن از حال و وقتی که با بچه ها می گذرونم و احساس بیهودگی و پوچی غوطه می خورم. البته عمدتا بالای آب هستم و لذت می برم ولی خوب ترک عادت زمان میبره.

یافتم

2010-05-15T07:15:00.000-07:00

چند وقتی هست که دنبال ریشه این افسردگی ام که دیگه واقعا طولانی مدت شده میگردم. بالاخره امروز پس از مکاشفات فراوان یادم افتاد که داستان از اون روزی شروع شد که پیمانه خانم خوشحال یه مقدار خیلی زیادی چاق شد.رفتم پیش فامیلی دکترم و ازش پرسیدم که آیا دارویی هست که کمک کنه تا کمی لاغر بشم. دکتر دانشمند تر از من هم بهم یه قرص معرفی کرد ( از اونجایی که من خیلی حافظه خوبی در به خاطر سپاری اسم ها دارم ازم نپرسید که اسم قرص چی بود) بهم گفت که این قرص ضد افسردگی خیلی معروفی هست و ضرر خاصی هم نداره. یادمه وقتی که رفتم از داروخانه دارومو بگیرم خانم دکتر داروساز بهم گفت که تقریبا 90 درصد مردم کانادا از این دارو استفاده می کنند. خوب من هم طبیعتا خوشحال که در زمره اون 90 درصد قرار گرفته و از اقلیت 10 درصد خارج شدم :)

فقط دکتر بهم گفت که قطع کردن این دارو خطرناک هست و باید زیر نظر دکتر باشه. مدتی این دارو رو می خوردم و خوب خیلی خیلی حال خوبی داشتم و خودم رو جزء خوشبخت ترین آدمهای دنیا می دونستم. تا اینکه بارانکم رو حامله شدم و مثل احمقها حرف دکتر رو فراموش کردم و سر خود دارو رو قطع کردم. همین شد که من در طول دوران حاملگی به شدت افسرده شده بودم و شاید یکی از مهترین دلائلی که الان ایران هستیم هم همین باشه.

نمید ونم هیچ کار خدا بی حکمت نیست. حتما صلاحی هست که من نمی دونم ولی خیلی خوشحالم که دلیل افسردگی ام رو پیدا کردم. می دونید فکر کردن به اینکه افسرده شدی خودش افسردگی رو بیشتر می کنه. البته الان حال خیلی خوبی دارم و کمی خودمو پیدا کردم. ولی ای کاش اون داروی لعنتی رو نخرده بودم. نمی دونم اگه دارو رو نخرده بودم الان زندگی امون چه وضعیتی داشت.

رهایی از بند تو

2010-05-13T02:33:00.000-07:00

چند روز سفرو دوریت یه موهبت الهی بود برای من. وقتی داشتم برای مرور گذشته، دیدن عکس های قدیمی، خوندن خاطرات و نوشته های گذشته. هی خوندم و دیدم و ذره ذره از خواب بیدار شدم. نمیدونم کی تو زندگی گم شدم؟ کی توی سایه تو محو شدم. کی پیمانه نابود شد و فقط تو باقی موندی. نه تقصیر از تو نیست. تو برای محو شدن من کاری نکردی. این من بودم که اونقدر در تو غرق شدم که خودم رو فراموش کردم.

باورم نمیشه چطور یهو همه چیز رو فقط از دریچه چشم تو دیدم. هر چیز تو زندگی از کوچک و بزرگ، فقط به تو مربوط میشه و من هیچ نقشی درش ندارم.

الانی که چند روزی هست که دارم افکارم رو زیر و بالا می کنم، چند روزی که پیمانه کم کمک توی دنیام جا باز کرده، آرامش به زندگی ام بازگشته. حتی روابطم با تو هم خیلی بهتر شده. آرایش کردم، فقط برای اینکه تو ببینی و وقتی که چیزی نگفتی دلم شکست، بدخلقی و تلخی کردم که چرا ندیدی. ترجمه کردم تا به به تو رو بشنوم و نه برای ارضاء درونی و با نشنیدن به به تو سرخورده شدم. از هیچ چیز لذت نبردم. فقط چشمم به تو بود و واکنش هات.

آزادی و رهایی رو دارم تجربه می کنم و توی چشمای تو هم میبینم که چقدر آزاد و رها شدی.

حال و هوای بارانم در 7 ماهگی

2009-09-09T14:28:00.001-07:00

گلم از نیمه های 6 ماهگی کم کمک نشستی و به شدت نشستن رو دوست داری. یه جورایی بهت حس استقلال می ده و می تونی دنیا رو عمودی ببینی.ه

دنیا یه جورایی وارونه شده. حالا که داداشی مردونگی کرده و با شما کنار آمده شما دست بالا بلند شدی و بهش حسودی می کنی. تا میبینی که من داداشی رو بغل کردم شروع به اعتراض کردن می کنی و مامانی رو عاشق تر می کنی.ه

صبح ها خیلی خوش اخلاقی وقتی که میام سراغت یه جوری به روی مامانی می خندی که روز مامانی رو پر انرژی می کنی.ه

بالاخره بعداز دو هفته تلاش مامانی و مادر جون سوپ خوردن رو یاد گرفتی و دیگه خیلی کم بیرون میریزی. درضمن آب خوردن از لیوان رو هم یاد گرفتی.ه

دختر نازم مدتی هست که به شدت نسبت به مامانی واکنش نشون میدی. توی خونه وقتی که از جلوت رد میشم شروع می کنی به گریه کردن و انتظار داری که بیام، بغلت کنم. حتی وقتی که صدامو میشنوی دنبالم می گردی و با گریه اعتراض می کنی که چرا توی بغلم نیستی ووقتی که بغلت می کنم چنان عاشقانه منو میبوسی و میلیسی که از تمامی محبت های دنیا بی نیاز میشم.ه

وقتی دارم حرف میزنم با چنان دقتی به دهانم نگاه می کنی که انگاری تک تک کلمات رو می فهمی و می خوای بعد از تموم شدن حرفام در موردش حرف بزنی.ه

بعضی وقتها برای مدت طولانی به مامانی خیره میشی. بخصوص وقتی دارم چیزی مینویسم و یا کاری رو در کنارت انجام میدم.یه دفعه سنگینی نگاهت رو احساس می کنم و وقتی برمی گردم دو تا چشم عمیق می بینم که باعشق بهم خیره شدن اونقدر نگاهت عاشقانه است که تمام وجودم رو ذوب می کنه و غرق در خوشبختی میشم.ه

با صدای بلند شروع به آواز خوندن می کنی و تا اشک اطرافیان رو در نیاری از پشت میکروفن کنار نمیای.ه

بازی بوس کردن داداشی رو خیلی دوست داری ( من باران را میارم و دهانش رو به صورت باربد میزنم و خودم صدای بوس رو درمیارم و بعد با سرعت باران رو از باربد دور می کنم که باعث میشه به شدت تکون بخوره و از خنده ریسه بره. این کار رو چندین بار تکرار می کنم و هر دو به شدت می خندند)ه

نازنینم دلبری رو خوب بلدی و خیلی سریع دلت رو توی دل همه جا می کنی.ه

مونسم برای هزارمین بار خدا رو سپاس می گم که تورو به من داده و از خدا می خوام که وجود نارنینت رو از بدی ها حفظ کنه و120

سال خوشبخت و سربلند تورو برای ددی، داداشی و من نگه داره.ه

اینم عکسی از باران هفت ماهه من

من وپیمانه کودک

2009-09-06T14:50:00.000-07:00

مطمئنم که برای همه شما پیش آمده که بارها و بارها موضوعی رو بشنوید اما خوب درکش نکنید. و بعد از مدتها یه جای دیگه، یه کس دیگه همون موضوع رو واستون توضیح بده و یه دفعه با پوست و گوشتتون لمسش کنید. دیروز من اینو تجربه کردم. بارها و بارها موضوع حمایت والد درون از کودک درون رو به شکل های مختلف شنیده بودم امادیروز با گوشت و پوستم درکش کردم. برای اولین بار خودم رو در نقش والد درون دیدم و کودک درونم رو باربد فرض کردم و به خوبی تونستم بین اونها رابطه کودک و فرزندی رو که باید باشه برقرار کنم. برای اولین بار تونستم پیمانه کودک درونم رو عاشقانه دوست داشته باشم. این کشف بزرگ شاه کلیدی هست برای خیلی از مشکلات زندگی من. از هیجان لبریزم. برای هزارمین بار فرمول عشق رو برای خودم تکرار و تجزیه تحلیل می کنم و از این تکرار لذت میبرم.ه

شاید توی یه فرصت دیگه مفصل تر راجع به این موضوع نوشتم. اما الانی که دخترکم داره با بیقراری گریه می کنه نمی تونم بیش از این بنویسم.ه

دوست

2009-08-30T08:02:00.000-07:00

آدما سنشون که بالا میره دیگه نمی تونند به راحتی دوست پیدا کنند. دوست پیدا کردن مال نوجوونی هست. همون وقتی که آدما شجاعند. می تونند دل رو به دریا بزنند و توکل کنند و بدون ترس سفره دلشون رو پیش دوستشون پهن کنند. می تونند سر رو شونه همدیگه بگذارند و های های گریه کنند. از غصه هاشون بگن، از عشقاشون، ناکامی هاشون و هزار و یک حرف نگفته دیگه. اما سن که بالا میره محافظه کار میشند. دیگه نمی تونند به کسی اعتماد کنند. مغرور میشند. نمیتونند به سادگی بگذارند کسی شکستشون رو ببینه. به همین دلیل هم هست که اغلب دوستای صمیمی دوستای دوران نوجوننی هست و سن که بالا میره دیگه آدمهای جدید زندگی در حد آشنا باقی میمونند.ه

اما این دنیای مجازی ( آخ که من چقدر از این کلمه مجازی بدم میاد و انگاری همیشه یه جوری بهم دهن کجی می کنه) عجب عالمی داره. با خوندن یه پست و یا کامنت یه دفعه یه دوستی عمیق شکل می گیره. توی این دنیای مجازی دوستی ها خیلی راحت تر شکل میگیره و آدمها راحت تر به هم اعتماد می کنند. دارم اختصاصا از وبلاگ حرف میزنم و نه چت که سرتا پا دروغ و کلک هست. همین دیروز بالاخره با دوست وبلاگی ام تلفنی حرف زدم.اونقدر باهاش راحت بودم که انگاری سالهاست که میشناسمش. اونقدر راحت سفره دلم رو باز کردم پیشش که خودم هم مات مونده بودم. آرام عزیز رو میگم. نازنینی که صداش هم مثل خودش سرشار از آرامش هست و حرف زدن باهاش کلی بهم قوت قلب داد. قراره که به زودی ببینمش و از این بابت خیلی خوشحالم. یه دوست خوب به گنجینه دوستام اضافه شد.ه

سیخی

2009-08-28T00:35:00.000-07:00

دیشب برای اولین بار من و پسرکم تنهایی بیرون رفتیم. بارانک رو شیر دادم، خوابوندم و گذاشتم پیش مامانم. فکر نمی کردم یه گردش دو نفره میتونه اینقدر لذتبخش باشه. با هم به پارک بادی چمران رفتیم. هیچ بازی به اندازه بپر بپر کردن توی پارک بادی باربد رو به وجد نمیاره. و فکر می کنم این بازی خیلی بهتر از از بازی های دیگه انرژی بچه رو تخلیه می کنه. تمام مدتی که باربد بازی میکرد منم با یه لبخند به پهنای صورتم کنارش ایستاده بودم و اونو تماشا می کردم. گاهی اوقات اونقدر کارهاش خنده دار بود که قهقهه میزدم. به پدر مادرایی که با خونسردی نشسته بودند و هر کدوم سرشون به چیزی گرم بود نگاه می کردم و افسوس می خوردم که با نشستن و ندیدن شادی جگر گوشه اشون خودشون رو از چه شادی عمیقی محروم میکنند.این اولین بار نبود، خیلی وقتها هست که میبینم حضور داشتنم در بازی های باربد منو به همون احساس ناب کودکی میبره. همون حس مالک دنیا بودن، عاری بودن از هرگونه فکرو خیال و این باعث میشه تا مدتی شارژ و پر انرژی باشم.ه

از پارک که بیرون آمدیم یه آقایی جلوی پارک جوجه میفروخت. باربد ازم پرسید که میتونه نازشون کنه؟ منم احساساتی شدم و بدون فکر به عواقب کار (مثل بدو بیراه های مامان به خاطر سرو صدا و کثیفی) یهجوجه اردک واسه باربد خریدم. اسمش رو سیخی گذاشت

و شدیدا عاشقش شده. اینم چند تا عکس.ه

باربد در حال بپربپر کردن روی مبل های بیچاره مادر جانش

اینم جناب سیخی

جوجه های من

پ.ن.
من اشتباها اسم سیخی رو تیغی نوشته بودم که تصحیح کردم.ه

کمی دلتنگی

2009-08-27T05:32:00.000-07:00

وقتی که بعد از چهار ماه و بیست و پنج روز می خوای بنویسی، وقتی یه دنیا حرف نگفتنی تو دلت قلنبه شده که داره راه نفس کشیدنت رو میگیره، وقتی هنوز آثار افسردگی زایمان از وجودت رخت نبسته، به نظر شما چی باید نوشت؟ فقط اینو بگم که دارم گذشته ام رو شخم میزنم. دارم کند و کاو می کنم. افسوس و صد افسوس که تنها چیزی که پیدا می کنم گند آبهای زیر زمینی هست و نه عتیقه زیر خاکی باارزش. کاش می تونستم بیشتر بنویسم. کاش می تونستم اینجا خودم رو خالی کنم. می دونید پیدا کردن این گند آبها به اندازه پیدا کردن عتیقه کارگشا و با ارزش هست.
سعی می کنم که دیگه زود به زود بنویسم.

تفرش

2009-04-02T07:49:00.000-07:00

چند روزی هست که با خانواده محمد به تفرش شهر زادگاه دکتر حسابی آمده ایم. شهر آروم و ساکتی که هنوز آلوده زشتی های شهرهای بزرگ نشده و بکر به نظر میرسه. یه آرامش خاصی توی فضا موج میزنه که البته یه کمش به خاطر سرزندگی و تازه بودن بهار هست.
الانی که دارم این نوشته رو مینویسم توی یه پارک جنگلی هستیم. کنار آتش نشسته ام و به قرمزی قشنگی که زیر لایه ای از خاکستر میسوزه خیره شده ام. توی یه فضای صافی که بین درختهای سرو سر به فلک کشیده شده محصور شده نشسته ایم. آوای پرنده ها به همراه صدای آب، نسیمی که هنوز اندکی خنکای زمستون رو به همراه داره با سرخی زیبای آتش یه فضای رویایی ساخته. همه خانواده کمی دورتر دارند فوتبال بازی می کنند و من به دلیل آسیب دیدگی شست پا (آخه اشتباهی به جای توپ، پسرخاله محمد رو شوت کردم وپامو داغون کردم) اینجا کنار آتش نشسته ام و از این فضای دلچسب لذت میبرم.
چند وقتی بود که اینجوری تنها نشده بودم. اونقدر اینروزا دورمون شلوغ هست که هیچ وقتی واسه تنهایی باقی نمی مونه. چقدر این تنهایی رو دوست دارم. بی دغدقه و بیمسئولیت، خودم رو از همه فکر و خیالها شل و رها می کنم و آرامش می گیرم.

اینترنت ایران

2009-03-23T06:22:00.001-07:00

حالا می فهمم که اون دوستایی که می گفتند که نمی تونند کامنت رو باز کنند و یا اینکه عکس ها رو ببینند، چی می کشیدند. اینترنت ایران مرگ تدریجی هست. تنها برای باز کردن وبلاگم باید چندین بار صفحه رو رفرش کنم. کامنت رو که دیگه نگو و نپرس. وبلاگهای دیگرون رو هم که بایک دنیا شکنجه می تونم باز کنم.
بدترین مشکل، نداشتن اطلاعات اینترنتی هست. برای پیدا کردن یک دکتر و یا هر چیز دیگه تنها میشه به 14 معصوم متوسل شد.
Welcome to Iran Peymaneh

دخترم

2009-03-22T13:45:00.000-07:00

سال نوی همگی مبارک. سالی سبز و پرنشاط داشته باشید و هرروز زندگیتون بهاری باشه.
می خوام از دخترکم بنویسم. دخترکی که کمی توی شلوغی ها ازش غافل شده ام. دخترم 40 روزگیش رو طی کرده. هوشیار شده و کمی نسبت به اطرافیانش واکنش نشون میده. سرش رو بالا میگیره و با کنجکاوی به اطرافش نگاه می کنه. وقتی که باهاش حرف میزنیم با دقت و توجه بهمون نگاه می کنه. انگار که متوجه میشه که داریم چی بهش می گیم.
تازگی ها یه بازی بامزه می کنه. شکمش رو قلنبه می کنه و میده جلو ودست و پاشو می ده عقب و مثل یه توپ قلنبه میشه. تفاوت های بین باران و باربد خیلی شگفت انگیزه. حالت های دخترونه رو حتی میشه توی همین یه ماهگی هم دید. با ناز نگاه کردن، نازک نارنجی بودن و ظرافت و لطافت چهره بارانم دلم رو سرشار از عشق می کنه.
هر بار که به این فکر می کنم که خدا لطف کرد و من بی خواهر را بی دختر نگذاشت لبریز از شکر گذاری میشم. به نظر من خونه ای که مادر خونه تنها زنش هست خیلی بیمزه و بیروح میشه. خدا رو شکر که خونه ما روح و رونق داره. اینم روح و رونق خونه ما:

من ایرانم

2009-03-16T16:10:00.000-07:00

بالاخره بعد از دردسرهای زیاد موفق شدیم که به ایران بیایم. شاید در مورد اینکه چه طور مثل پت و مت توی کارتون همینه به ایران سفر کردیم بعدا نوشتم ولی برای الان فقط اینو بگم که بلاخره بعد از مدتها دغدقه و شلوغی به کمی آرامش رسیدم. بعد از مدتها( فکر کنم باور نکنید اگه بگم 9 ماه) اونقدر آرامش دارم که شبها بعد از خوابوندن جوجه ها فرصت و درواقع بهتر بگم که روحیه اینو داشته باشم که صورتی بشورم، کرم شب بزنم و بعد از کمی مطالعه به خواب برم. هر چند که در کنار این شبای دوست داشتنی روزای شلوغی داریم. هنوز ساعت خوابمون تنظیم نشده و تقریبا صبح ها بین 5 تا 8 به خواب میریم و عصرها بیدار میشم. هنوز بیدار نشده دیدو بازدیدها شروع میشه. عاشق این دید و بازدیدها هستم. دیدن فامیل، سرشار شدن از محبت بیدریغشون، شلوغی و هیاهوها. ه
توی این آشفته بازار بیش از هرچیزی دلم واسه وبلاگ و دوستای وبلاگی ام تنگ بود ولی واقعا فرصتی نمیشد که سر بزنم. ه

از بوی بهار دلچسب شهر خوبم شیراز سر مستم. وقتی که پامو می گذارم توی حیاط، از بوی گلای شب بوی باقچه مست میشم. نفس عمیق میکشم و بوی گلها رو با ولع فرو میکشم و اومدن بهار رو با پوست و استخونم لمس می کنم.
پیشاپیش عید رو به همه تبریک می گم و سالی سرشار از شادی و خوشحالی برای همه آرزو میکنم.

بازار آشفته دل من

2009-02-26T09:15:00.001-08:00

دلم می خواد هر روز بیام و بنویسم ولی اونقدر سرم شلوغه که نمی تونم فکرم رو روی یه مطلب متمرکز کنم. تا سفرمون به ایران تنها 8 روز باقی مانده و یه دنیا کار ناتمام داریم که قبل از رفتن باید انجام بشه.

حس اضطراب از به موقع انجام نشدن کارها به همراه شور وشوق رفتن به ایران و بودن با خانواده دلم رو به بازار مکاره ای تبدیل کرده و هر لحظه داره حالم رو آشوب تر می کنه. یادمه اولین باری که میخواستم به ایران برم، سیامک اینجا بود و من مثل همیشه مشغول شور زدن بودم. بهم گفت پیمانه رفتن و برگشتن به ایران یه سفر کوتاهه. پیش از اینکه بفهمی تموم شده. برای اینکه لذتش رو طولانی تر کنی به جای شور زدن از انتظارت هم لذت ببر. این حرفش برای همیشه توی گوش من باقی موند و باعث شد که کم کم از آدمی که تنها انتظار آینده رو می کشه به کسی که از حال حاضرش هم لذت میبره تبدیل بشم. هنوزم اون حرف توی گوشم داره زنگ میزنه ولی اینبار اونقدر اوضاع آشفته است که نصیحت داداشی هم کاری از پیش نمیبره.

ای کاش می تونستم مثل محمد خونسرد باشم و بگذارم که کارها دقیقه 90 هم نه که 91 انجام بشه.

دوتا عکس از عسلام می گذارم شاید حالم بهتر شد.

عشق به توان دو

2009-02-23T06:43:00.000-08:00

مادر دوتا جوجه بودن یه دنیای دیگه داره. هر کدومشون رو یه جوری دوست داری. با هر کدوم نوع رابطه و احساست فرق می کنه. باربدم که به دنیا آمد همون لحظه اولی که دیدمش، همون موقع که هنوز زیر تیغ جراحی بودم و محمد اونو آورد تا ببوسمش، نهایت عشقی که می تونستم بهش داشته باشم یهویی و یه دفعه به دلم ریخت. یه باره لبریز از عشق شدم. مادر شدم، لطیف و شفاف. انگاری که یه لایه از روحم برداشته شد. اما تجربه بارانم متفاوت بود. وقتی دیدمش گیج بودم. تکلیف خودمو نمی دونستم. بین احساسات مختلف غوطه می خوردم. تمام فکرم رو نگرانی در مورد حال و روحیه باربدم پر کرده بود.

توی بیمارستان که بودم، وقتی که باربد پیشم نبود همش نگرانش بودم و از محمد می خواستم که بیارتش پیشم. اما وقتی میامد و هی می خواست بیاد روی تخت پیش من و دور ورم وول میزد و از درد هلاک میشدم، با کلافگی به محمد می گفتم که ببردش. بعد از رفتنش اشک میریختم که چرا نمی تونم توی این مرحله حساس درست به پسرکم برسم. اینقدر درگیر این مسائل بودم که وقت و انرژی زیادی برای بررسی احساسم در رابطه با فرشته تازه اومده نداشتم. به مرور که دردها کمتر شد، حال و هوای باربدم بهتر شد، شروع کردم به شناختن بارانم. عشق به باران نرم نرمک آمدو تو دلم نشست.

حالا من مادر دو تا جوجه شیرینم. لبریزم از عشق و امید. از آرزوهای جور واجور برای بچه هام. هنوز خیلی برای قضاوت زوده ولی تا اینجای کار که خیلی خوشحالم از اینکه به تردیدام فائق آمدم وبرای داشتن بچه دوم به موقع تصمیم گرفتم.

امان از این روزگار

2009-02-19T21:13:00.000-08:00

توی سالن انتظار چشم پزشک نشستم و غرق در افکار خودمم. یه دفعه توجهم به جمله ای که خانم بغل دستی ام به منشی میگه جلب میشه "فقط معجزه باعث میشه که ما آدما توی این کانادا زنده راه بریم". از افکارم بیرون میام و گوش می کنم. آنچه که میشنوم مو به تنم سیخ می کنه. ظاهرا اون خانمه حامله بوده و 40 روز پیش، 5 روز پیش از روز زایمانش، فشارش رفته روی 18 و بردنش اورژانس. می گفت اونجا اونقدر معطل می کنند و دیر به اتاق عمل میبرند که بچه توی شکمش خفه میشه.

ظاهر خانمه خیلی آروم بود. اون داشت با آرامش تعریف می کرد ولی اشکای من درآمد. می گفت که قسمتی از شکمش رو هم درست بخیه نزده اند که باعث شده که 40 روز گذشته رو با این مسئله درگیر باشه. می گفت برای تعین علت مرگ بچه رو به اتوبسی فرستادند.

حالم خیلی بد بود. مادری که 9 ماه هزار درد و فشار رو تحمل می کنه که مزدش رو با در آغوش کشیدن فرشته ای از خدا بگیره و در آخر تنها به خاطر کوتاهی عده ای آدم بیمسئولیت بچه سالم و بیگناهش رو از دست میده. قلبم فشرده شده بود. حتی نمی دونستم که چی باید بگم. اصلا چی میشه برای تسکین به این مادر گفت.

تمام راه برگشت رو دعا کردم. از خدا خواستم که همه بچه هارو حفظ کنه. از خدا خواستم که هیچ پدر و مادری داغ از دست دادن بچه رو نبینند.

فرشته کوچک ما

2009-02-17T20:35:00.001-08:00

فرشته کوچولوی ما هم از راه رسید. دخترک نازم ساعت 11:02 روز 3 فوریه به دنیا آمد و به رسم خانوادگی روز هفتم زندگی اش توی گوشش اذان گفتیم و اسم باران رو براش انتخاب کردیم، با این امید که همانطور که به زندگی ما برکت داده وجودش سرشار از برکت و زندگی باشه. اونقدر شبیه به دوران نوزادی باربد هست که گاهی اوقات احساس می کنم که باربدم دوباره کوچولو شده و توی بغلم آروم گرفته.

از واکنش پسرکم بگم که با وجودی که دلش گرفته و قلباٌ غمگین هست و ا ینو میشه توی ته نگاه مضطربش دید ولی خواهرش رو عاشقانه دوست داره. مرتب در حال رفت و آمد و بوسیدن اونه. چند باری پیش آمده که باران در حال گریه کردن بوده و ما دورو ورش نبودیم و دیدم که چطور باربد با نگرانی و مهربانی سعی می کنه با اون دستای کوچولوش باران رو تکون بده تا آروم بگیره. خوب دو سه باری هم پیش آمده که من در حال شیر دادن باران بودم و از من خواسته که اونو زمین بگذارم ولی در مجموع خیلی خوب با قضیه کنار آمده.

و اما احساس خودم. راستش روزای اول خیلی گیج بودم. نمی تونستم با وضعیت جدید کنار بیام. نمی تونستم خوب احساساتم رو تجزیه تحلیل کنم. بین دردهای مختلف، باربدی که دلگیر بود و بیشتر از همیشه به من احتیاج داشت و نوزاد تازه واردی که همه جوره به من وابسته بود دست و پا میزدم. به مرور با آروم شدن دردها خودمو هم پیدا کردم. حالا من صاحب دو تا فرشته شیرینم. دارم کم کم یاد میگیرم که چطور احساساتم و وقتم رو متعادل بینشون تقسیم کنم. چطور جوجه هامو زیر بال و پرم بگیرم و بهشون آرامش بدم. روزای شلوغی رو میگذرونم ولی تمام تلاشم رو می کنم که لحظه ای رو بیحضور از دست ندم.

از همه دوستای نازنینی که واسم کامنت گذاشتند ممنونم. هر روز آمدم و سرزدم و پیام های محبت آمیزتون رو خوندم. هر چند که اونقدر گرفتار بودم که نشد که به تک تکتون جواب بدم.

اینم عکس نازنین من دو ساعت بعد از به دنیا آمدن:.

ببینید باربدم چه برادر مهربونیه

کتاب زندگی من

2009-01-30T07:55:00.000-08:00

تنها سه روز دیگه به پایان انتظار باقی مونده. از اونجایی که می خوام همه چیز برام بکر و تازه باشه وقت زیادی رو صرف اینکه چه خواهد شد، واکنش باربد چیه و یا احساس خودم در لحظه دیدن کوچولوی جدیدم چی خواهد بود نمی کنم. می دونم که این تولد جدید فصل تازه ای رو توی زندگی ما باز خواهد کرد. می دونم که دارم یه شروع دیگه رو تجربه می کنم.

زندگی گذشته ام رو که مرور می کنم میبینم که هر مرحله از زندگی برام مثل فصل جدیدی از زندگی بوده که یه دنیا هیجان، تجربه های جدید، ویژگی های منحصر بفرد اون فصل خاص رو داشته. تا دبیرستان بیشتر عقب نمیرم. تا همونجا کافیه.

دبیرستان با اون شور و حال خاص و استثنائیش. گپ زدنهای خصوصی من و سه دوست نازنینم توی باغچه بزرگ حیاط مدرسه که بهش جنگل میگفتیم. بسکتبال بازی کردنها. جزء تیم مدرسه بودم و تقریبا همه زنگ تفریح ها رو با تیم تمرین می کردیم. پیاده تا خونه رفتن های من و مریم و مژگان و هزار تا خاطره خاص و عزیز دیگه.

بعدش دانشگاه بود. دیگه یه کم بزرگ شده بودم و دنیا رو یه جور دیگه میدیدم. از دانشگاه هم یه دنیا خاطره خوب و ناخوب دارم اونم واسه خودش فصل مهم و سرنوشت سازی بود.

ازدواج کردم و با یه دنیای عجیب و متفاوت روبه رو شدم. دنیایی که توی زندگیم کمتر از همه براش آماده بودم. یه دفعه افتادم توی یه هیاهوی ناشناخته. باهاش دست و پا زدم. جنگیدم، خندیدم، گریه کردم و به مرور شناختمش. این مرحله برام سخت ترین مرحله زندگی بود و بیشترین انرژی رو ازم گرفت تا تونستم بشناسمش وعاشقش بشم.

مهاجرت کردم. اینم مرحله هم مثل ازدواج بود. یک دنیا شگفتی و ناشناخته داشت. هر روز زندگی یه مهاجر مصداق کامل جمله مارگوت بیگل هست که " این لحظه به من چه هدیه خواهد داد". به نظر من زندگی یه مهاجر لحظه لحظه اش پر هست از اتفاقات پیش بینی نشده که این برای منی که همیشه به دنبال هیجان بودم و از یکنواختی بدم میامد خیلی لذتبخش بود.

و مهمترین و موثرترین فصل زندگی من: تولد باربدم و مادر شدن. یه بلوغ و تکامل خاص بود. مثل این بود که نیمه ای از وجودم پر شد. نیمه ای که بدون اینکه از وجودش خبر داشته باشم همیشه خالی بود و منو عذاب میداد. انگار که صاف و صیقلی شدم. یه دفعه احساس کردم که تارهای خشن دلم نرم شدند. یه دفعه با همه وجودم عاشق شدم و دنیا رو عاشقانه تر دیدم. زندگی ام یه معنای دیگه پیدا کرد. سمت و سوی خواسته هام عوض شد. از پیمانه ای که همیشه ازش شاکی بودم به پیمانه ای تبدیل شدم که دوستش داشتم. اگه بخوام از تغیرات این فصل زندگی ام بگم یه کتاب میشه. شاید بعدا در موردش جداگانه نوشتم.

و حالا در آستانه فصل جدید دیگری هستم. تنها سه روز دیگه باقی مانده و من بیصبرانه منتظر رسیدنش هستم.

قشنگی فصل های زندگی به اینه که فصل جدید تکامل فصل قبلی هست. اثر هر فصل برای همیشه با من باقی میمونه و فصل جدید به اون اضافه میشه. فصلهای کتاب زندگی پایانی نداره نمیدونم شاید مرگ فصل پایانی باشه. وقتی که فکر می کنم میبینم که چقدر از اونها نخونده باقی مونده. فصل هایی که هر یک از دیگری هیجان انگیزترند. دلم نمی خواد هیچ کدوم رو بدون حضور قلبی از دست بدم. می خوام توی هر کدوم که هستم بدونم، بشناسم و به خوبی لمسش کنم. بخونمش و بعد به سراغ بعدی برم.

Charmed

2009-01-26T09:25:00.001-08:00

از بین همه سریالهاو برنامه هایی که تلوزیون اینجا پخش می کنه یه سریال هست که من خیلی دوستش دارم. اسمش "چارمد" هست و داستان سه تاخواهر که پری هستند و با دیو ها می جنگند. این سریال، موضوع جنگ با دیوها رو که فی نفسه به نظر مسخره میاد اونقدر قشنگ پرداخت می کنه که فراموشت میشه که داری به یه داستان خیالی و دور از واقع نگاه می کنی.
رابطه این سه خواهر اونقدر قشنگ هست که منو به دنبال خودش می کشونه و همیشه به یادم میاره که چقدر نداشتن خواهر منو اذیت کرده و باعث شده که احساس تنهایی کنم. با وجود اونکه کلکسیونی از دوستهای خیلی خوب به همراه همزاد نازنینم - که شاید داشتنشون آروزی هر کسی بوده- دورم رو پر کرده، ولی این خلا لعنتی هیچ وقت پر نشده. به همین دلیل هست که آرزوی قلبیم اینه که خدا این توان رو بهم بده که بتونم 4 تا بچه داشته باشم. دوتا خواهر و دوتا برادر. می دونم که آرزوی محالی هست ولی خیلی توی قلبم ریشه عمیقی داره.
این سریال از کانال کازمو پخش میشد و من هر روز تا قبل از آمدن مامان اینها یه قسمتش رو میدیدم. چند روزی که از آمدن مامان بابا گذشت و کمی از شلوغی ها کم شد دوباره پیگیر سریالم شدم و دیدم ای دل غافل کانال کازمو قطع شده. سرم شلوغ بود و خیلی اهمیتی ندادم. ولی مدتی هست که شبا اصلا نمی تونم بخوابم. تماس گرفتم واین کانال رو وصل کردم. حالا نیمه شبا وقتی بی خوابی به سرم میزنه تنها دلخوشیم اینه که ساعت سه تا چهار می تونم سریال محبوبم رو ببینم و هر شب و هر شب فکر داشتن 4 تا بچه توی وجودم قوی تر میشه.

لحظه ای حضور در حال

2009-01-22T08:31:00.000-08:00

نشسته ام و دارم به شکمم نگاه می کنم. می بینمش که از زیر پوستم حرکت می کنه و به طرف دیگه میره. یه دفعه یه حال غریب بهم دست میده. اینی که اینجوری زیر پوست من داره حرکت میکنه یه موجود عزیز وظریف زنده است. حالم دگرگون میشه. فکر اینکه یه موجود توی تن تو هست. داره زندگی میکنه. حرکت می کنه، می خنده و گریه می کنه. از عظمت موضوع موهای تنم سیخ میشه.
به این فکر می کنم که چطور پوست تنم اینقدر کش آمده. چطور تک تک سلولهای تنم تحت تاثیر شرایط عوض شدن و حالتی دیگه به خودشون گرفته اند. سر باربد هم همین حال رو داشتم. انگاری که حضور خدا رو بهتر میشه لمس کرد. انگاری که خدا قدرتش رو به رخت میکشه. روز زایمان که خودش یه دنیای دیگه است. حضور خدا رو کنار تختت احساس می کنی.
به نظر من یه بخشی از وجود مادرا توی همون روز زایمان کامل میشه. انگاری که خدا بخشی از روح خودشو با خارج شدن بچه از بدن مادر، به مادر منتقل می کنه. برای من که اینجوری بود. اینقدر واضح عوض شدن روح و روانم رو احساس کردم.
نمی دونم که اینبار هم اینقدر متاثر خواهم شد؟ پریسا میگه عشقی که تو وجودت به باربد داری دوباره برای یه موجود دیگه بوجود میاد. خیلی برای حس این لحظه هیجان زده هستم. تا این لحظه از حاملگی ام توی شلوغی گذشت ولی حتی همین چند لحظه ای که درحالم حضور داشتم برام کافی هست.

یه کم تنهایی

2009-01-21T09:42:00.000-08:00

دلم یه گوشه خلوت می خواد. یه گوشه ای که هیچ کس نباشه، حتی باربدم. یه جایی که بتونم با خودم خلوت کنم و برای این رویداد مهمی که در پیش دارم آماده بشم. سر باربد که حامله بودم ماه آخر رو توی خونه تنها بودم اما اینبار یه موجود کوچولو هست که لحظه ای منو به حال خودم رها نمی کنه.
تابم خیلی کم شده. تنها 13 روز باقی مونده ولی من از نظر ذهنی اصلا آمادگی ندارم. بودن مامان و بابا کمک خیلی بزرگی توی این روزای شلوغی هست ولی با این وجود ذهن و دل من خیلی شلوغه.
همین الانی که دارم این پست رو مینویسم در حال مرتب کردن CD ها هستم و بین چک کردن CD ها دارم مینویسم. دیگه خودتون حدس بزنید چرا مطالب اینقدر پاره پاره است.
این روزا خیلی یاد روزای اولی که آمده بودیم می کنم. اختصاصا که چند روز پیش با بابا و مامان به اولین محله ای که توش ساکن شده بودیم رفتیم تا اونجا رو بهشون نشون بدیم. خاطرات اون روزا مثل فیلم از جلوی چشمم رد میشد. چه بیخیال و رها بودیم اون روزا. نمی دونم شاید یه روز فرصتی شد و از خاطرات اون موقع نوشتم. دوست دارم که یه جایی واسه خودم ثبتش کنم.

این پست با صورت کاملا شطرنجی شده نوشته شده است

2009-01-13T10:30:00.000-08:00

آقا جان هر کسی تو وجودش یه نقطه ضعفی داره یه نقطه تاریک که شرمگینش می کنه و سعی می کنه که پنهانش کنه. نقطه سیاه و تاریک روح من هم قمار هست. یعنی خدا به من و خانواده ام رحم کرده که دختر به دنیا آمدم و دوران شرو شور جوانی ام رو هم توی ایران سر کردم و به کازینو دسترسی نداشته ام.
برای اینکه بهتر بتونم عمق فاجعه رو براتون تشریح کنم اینو بگم این زن حامله قلنبه، سه هفته مونده به زایمانش 2 ساعت راه رو میکوبه میره به آبشار نیاگارا تا بتونه بره کازینو. فقط خدا می دونه که چقدر دلدرد و کمردرد رو تحمل کردم و چطور تونستم دردهامو از مامان بابا و محمد پنهان کنم وگرنه منو کشته بودند.
جای همگی خالی، خیلی خیلی خوش گذشت. بماند که اولش این مامان بابا و محمد بیفکر کلی وقت کازینوی منو تلف کردند و مجبورم کردند که اول برم آبشار رو ببینم. ولی از حق نمیشه گذشت که این آبشار چه عظمت و ابهتی داره. واقعا باشکوه و بینظیره. ابهتش مثل آغوش مادری میمونه که آدم رو به سرگذاشتن روی سینه اش وآرامش دعوت میکنه.
خلاصه با بدبختی همه رو قانع کردم که وقت کازینو شده، از این آبشار بیخاصیت دل بکنید و به ثواب دنیوی و آخروی کازینو رفتن بپردازید. میدونید وقتی که حامله باشی دامنه حرکاتت خیلی محدود میشه که همین باعث میشه که دامنه فعالیت هات هم محدود بشه. اگه تابستون باشه، حتی همین که بشینی روی تراس جلوی آپارتمانت و بهشت روبروت رو نگاه کنی، کلی دلت رو خنک میکنه و راحت میشی. ولی وقتی ماههای سنگینی حاملگی ات با زمستون کشنده و بی پایان اینجا همراه میشه، اونوقته که کازینو رفتن برات میشه بهترین لذت دنیا. یه تفریح پر از هیجان که اصلا هم نیازی به تکون خوردن نداره. هی از چپ و راست هم گارسون های خوشگل میان و ازت میپرسن که چی می خوای تابرات بیارن. تو هم که معلوم نیست که چرا اینقدر این روزا تشنه هستی هی آب و نوشابه سفارش می دی تا بازی دیگه حسابی گوارای وجودت بشه.
نشستم و بازی کردم. هی بردم هی باختم. میبردم خوشحال بودم و تا به باخت میرسیدم صورتم آویزون میشد. دیگه آخرای شب 300 دلار باخته بودم. قیافه ام مثل این قمار بازای بدبختی بود که هستی اشون رو باختن. پولدار نیستیم ولی 300 دلاره نبود که منو اذیت میکرد. حس باخت بود. میدونستم که تا مدتها دیگه کازینو نخواهم آمد و دلم نمی خواست با این احساس بازنده بودن از کازینو بیرون بیام. محمد مثل همیشه ناجی ام شد. اصلا شانس عجیبی توی برد داره. در عرض نیم ساعت 320 دلار بردیم. با زور منو از پای دستگاه بلند کرد. می دونست که اگه ولم کنه میشینم و تا آخر این 320 دلار رو هم میبازم و برمی گردم. خلاصه با کلک اینکه اگه ما با 320 دلار از این کازینو بیرون بریم مثل این میمونه که 20 دلار پول قمار وارد زندگیمون شده راضیش کردم و نشستم 20 دلار اضافه رو هم باختم و شاد و راضی ساعت 12:45 دقیقه شب از در کازینو در آمدم. تا به خونه رسیدیم دیگه ساعت 3 شده بود.
حالا هی شیطونه افتاده به جونم که یکشنبه هفته دیگه تا زایمانت دوهفته باقی مونده. دیگه معلوم نیست که کی بتونی کازینو هم بری. حرفش رو بنداز ببین واکنش بقیه چیه. اگه نکشتنت که برو و حالش رو ببر. اگر هم که خیلی بد واکنش نشون دادند خودتو به موش مردگی بزن و حاملگی ات رو بهانه کن.
ببینم که چه کار می تونم بکنم.

باز این چه شورش است که در خلق آدم است

2009-01-08T20:52:00.000-08:00

نمیدونم چه حکمتی در وجود امام حسین نهفته است که اینقدر خاص هست. منی که هیچ وقت توی عمرم تو فضاهای مذهبی نبودم. نه از روضه رفتن خبر دارم و نه عزاداری یا جشن های مذهبی ولی با این وجود هر وقت که به امام حسین رسیدم حال غریبی بهم دست داده. هیچ وقت یادم نمیره سالی که به سوریه رفته بودم تا واسه مهاجرت به کانادا اقدام کنم. با یه تور زمینی رفته بودم. یه اتوبوس بود پر از پیرمرد و پیرزن که آمده بودند واسه زیارت و منی که واکمن تو کوشم بود و تمام مدت سفر به آهنگ های کریس دیبرگ و مدرن تالکینگ گوش می کردم. فقط خدا میدونه که این همسفرای من توی دلشون و یا شاید حتی با هم دیگه که چه حرفایی در مورد من نزده باشند.
یادمه توی راه سفر یه جایی اتوبوس نگه داشت و گفتند که اسم این محل راس الحسین هست. راهنما تعریف می کرد که این جا رو یه مسیحی بنا کرده و جریانش اینه که وقتی که دیده که چطور سر حسین رو بریده اند و دارند دور می گردونند، سنگی رو که سر حسین رو برروی اون گذاشته بودند می گیره و این بنا رو برای اون سنگ مقدس ایجاد می کنه. راهنما می گفت که خون حسین هنوز روی اون سنگ به همون سرخی و تازگی باقی مونده. من تو دلم به این همه حماقت می خندیدم و می گفتم که چقدر آدمها می تونند ساده اندیش باشند. چطور همچین چیزی ممکنه. هیچ وقت یادم نمیره وقتی اتوبوس نگه داشت و همه همراهان من با شتاب به طرف ساختمون هجوم بردند، من با آرامش کیف لوازم آرایشم رو برداشتم، به دستشویی رفتم و آرایشم رو تمدید کردم و بعد در حالی که واکمنم هنوز توی گوشم بود دلی دلی کنان به طرف اون بنا رفتم.
باور کنید که الانم که دارم می نویسم داره موهای تنم سیخ میشه. یه سنگ بود به اندازه شاید یک متر در نیم متر. یه سنگ مثل سنگ های صخره با همون برجستگی و فرورفتگی ها. روی اون سنگ رو لایه ای از خون پوشونده بود. مثل این بود که این خون دیروز برروی این سنگ ریخته شده. به هق هق افتاده بودم. اصلا نمی تونستم خودم رو کنترل کنم. اون تکه سنگ ابهتی باور نکردنی داشت. اونقدر حالم منقلب بود که همراهانم آمده بودند و التماس دعا می گفتند. یکی از بزرگترین آرزوهام اینه که یه روزه دیگه فرصت بشه و بتونم به راس الحسین برم.
دیروز بازم روز عاشورا بود. به همراه مامان بابا به مسجد امام علی رفتیم تا هم مامان بابا فضای اونجا رو ببینند و هم اینکه خودمون توی مراسم شرکت کرده باشیم. مراسم با صفایی بود. با وجود اونکه وسط هفته بود وهمه درگیر کار بودند ولی فضای مسجد کاملا پر بود. مداحی که مراسم رو اجرا می کرد صدای گرمی داشت و خوب می دونست که چطور اشک مردم رو دربیاره. نمیدونم چرا ولی هر وقت که اسم زینب میاد من خودم رو جای اون میگذارم و فکر می کنم که اگه اون چیزایی که زینب دیده من درمورد سیامک میدیدم چه حالی داشتم. اونوقته که اشکا بیمهابا میریزند و به هق هق میافتم.
در بین حرفای سوزناکی که زده میشه و جگر آدم روپاره پاره می کنه، هستند حرفایی که ذهن آدم رو پریشون کنه و به هپروت بره. مثل وقتی که مداح میگه که از کربلا آدمها به دو دسته یزیدی و حسینی تبدلی شدند و ذهن من برگرده به جنگ با فلسفه سیاهی و سفیدی که بدجوری دین ما درگیرشه. فلسفه ای که به هیچ وجهی نمی تونه بپذیره که مرزهای آدمها به این مشخصی نیست. بازم که حواست پرت شد پیمانه. لذت این حال روحانی رو ببر. ول کن نکات منفی رو. فقط و فقط قشنگی ها رو ببین. دنیا به قدر کافی آدمهایی رو داره برای دیدن زشتی ها. بگذار که تو فقط قشنگی ها رو ببینی.
و بازم ذهنم برمیگرده به سوز دل زینب، به اشک زهرا که از آسمون می چکه و من هم خون میبارم.

نفسای آخر حاملگی

2009-01-07T07:49:00.000-08:00

فکر می کردم که خونه نشین که بشم دیگه حتما روزی یه پست رو خواهم نوشت. اما روزها می گذره و وقت نمی کنم که بیام و یه سر بزنم. دلم خیلی واسه اینجا تنگ میشه ولی نه تنها وقت نمیشه که بیام که حتی یه جورایی انگار حس نوشتن تو وجودم خشک شده. اینروزا خیلی با خودم درگیرم. شبا خوب نمی تونم بخوابم، روزا با اخلاق سگی از خواب بیدار میشم و هی به این و اون گیر میدم. با باربدم یه جورایی انگار قلبا قهر هستم. یعنی واقعیتش اینه که اینقدر بی حوصله هستم که اصلا نمی تونم باهاش باشم و اون پسرک بیچاره هم دور و ورم نمیاد و من از این بیشتر دلم می گیره. خلاصه خدا این 27 روز باقی مانده رو هم ختم به خیر کنه.

دور و تسلسل پایان ناپذیر

2009-01-04T10:59:00.000-08:00

با کسی که حرفاش یادش میره چه کار باید کرد؟ با کسی که میشینه و ساعتها فکر می کنه که اینبار چنین و چنان خواهم کرد و وقتی که در عمل میرسه بازم همون بزی که بوده هست چه باید کرد؟ از دست خودم خسته و عصبانی هستم. سرشت و جودم با اونچه که جامعه میطلبه یه دنیا فاصله داره. اونچه که روحم به صورت اوتماتیک دنبال می کنه با اونچه که لازمه که انجام بشه فرسنگها فاصله داره. همینه که هیشه وقتی میشینم و گذشته رو بررسی میکنم احساس غبن می کنم.

دیگه از تکرار مکررات خسته شدم. از اینکه روی یه دایره بسته دور میزنم و هر بار سرجای قبل خودم برمی گردم خسته هستم. باید به فکر چاره بود. باید یه راه حل اساسی پیدا کنم. دیگه خیلی دیره، الان دیگه زمانی نیست که من بخوام هنوز درگیر این بازی های اولیه باشم.

خسته ام خسته.

من برگشتم

2008-12-28T19:08:00.000-08:00

خوب من برگشتم. بعد از چند روز دوری از وبلاگ عزیزم و دوستای نازنین اینترنتی برگشتم. باور کنید که توی همه این مدت لحظه لحظه اش رو با شما بودم ولی فرصتی نبود که بیام و چیزکی بنویسم.

بودن مامان بابا یه دنیا آرامش و راحتی خیال واسمون آورده. حس شیرین اینکه از بیرون بیای و ببینی که خونه مرتبه، غذای گرم و لذیذ آماده است و از همه مهمتر اینکه می تونی خودتو واسه مامانت لوس کنی و هی بگی دلم درد میکنه، آی کمرم درد میکنه.

دیشب جای همه خالی به کنسرت رفتیم. کنسرت فرشید امین عزیز، هلن و ابی همیشه محبوب. هرچند که مثل همه برنامه های ایرانی دیگه تاخیرداشت و یک ساعت دیر برنامه شروع شد ولی اونقدر جذاب بود که به معطلی اش میارزید. فرشید امین نازنین که مثل همیشه دوست داشتنی، شاد و با حرارت می خوند. من از برنامه هلن خیلی خوشم نیامد. اونقدر رفتاراش غیر متفارف و یه جورایی داش مشتی ای بود که همه زیبایی و گرمی صداش رو تحت الشعاع قرار میداد و در انتها هم ابی با اون صدای گرم و دوست داشتنی اش همه اون آهنگ های خاطره انگیز رو خوند. همه سالن یک صدا باهاش می خوندند. شب به یاد موندنی بود. اگر چه که من در انتهای شب به این نتیجه رسیدم که با بچه بهشت هم می تونه جهنم باشه. پسرک ترسوی من که تا به حال به عمرش اینهمه آدم و شلوغی رو ندیده بود تمام مدت به من چسبیده بود و گریه می کرد دیگه آخرای برنامه هم توی اون شلوغی خوابش برد. یادش به خیر اونموقع ها که بچه نداشتم اگه میدیدم که کسی با بچه به کنسرت آمده و بچه اش هم یه ریز داره گریه می کنه، تو دلم هزار تا حرف بهش میزدم که آدم بیفکری هست و عقلش نمیرسه که با بچه نباید این جور جاها بیاد. چقدر زندگی قشنگ درساشو به آدم میده و چقدر آدم ها توی موقعیت های مختلف متفاوت فکر می کنند.

خاحافظ شرکت نازنین

2008-12-22T08:04:00.000-08:00

این آخرین پستی هست که دارم از پشت میز کارم توی شرکت می نویسم. آخرین لحظات کارم توی شرکت هست. میزم رو تمیز کردم و وسائلم رو برداشتم و توی کیف جا دادم. نمی دونم چه احساسی دارم. شاید اگه حامله نبودم و کار اینقدر خسته ام نکرده بود خیلی غمگین تر می بودم. الان یه جورایی احساس رهایی می کنم.

نمی دونم هیچ وقت پیش میاد که من دوباره پشت این کامپیوتر بشینم و از پنجره دوست داشتنیم به بیرون نگاه کنم یا نه. نمی دونم روزگار، پنهانی چی واسم رقم زده ولی در هر حال می خوام که از همه چیز با حضور قلبی خداحافظی کنم که اگه دیگه ندیدمشون از خداحافظی کردن متاسف نشم.

کامپیوتر عزیزم خداحافظ. میز و پنجره قشنگم خداحافظ. همکارای مهربونم خداحافظ و شرکت نازنینی که سه سال میزبان من بودی خداحافظ.

بازم عینهو سیب زمینی نشستم. نه اشکی نه غمی نه اندوهی. از منی که حتی موقع خداحافظی با دشمنم هم اشکم درمیاد خیلی بعیده.

داستان تکراری کار در کانادا

2008-12-19T10:49:00.000-08:00

میرم و آروم رو به روش میشینم. از قبل از اینکه مصاحبه رو شروع کنم می دونم که استخدامش نمی کنیم. تمامی سابقه کاریش مربوط به کار شبکه و سخت افزار هست و ما به برنامه نویس احتیاج داریم. چشمم که به صورتش میافته قلبم فشرده تر میشه. سن و سال پدرم رو داره. البته به دلیل اینکه موهاش مشکی هست و مثل بابای من سفید پنبه ای نیست جوانتر به نظر میاد.

مدرک مهندسی کامپیوتر داره و دوسال اینجا به کار مشغول شده و بعد از دوسال احتمالا به دلیل اخراج شدن به کالج رفته ویه دوره سه ساله رو در رشته کامپیوتر گذرانده و حالا با کلی امید رو به روی من نشسته تا شاید که استختدام بشه.

حال و احوالی میکنم و مصاحبه رو شروع می کنم. می بینم که با چه تلاشی داره سعی می کنه منی رو که از نظرسنی جای دخترش هستم رو تحت تاثیر قرار بده تا استخدامش کنم. توی دلم خون میبارم. از دانشگاه تهران فارغ التحصل شده. سالها سابقه کار مدیریت توی شرکت ایران خودرو رو داره و حالا داره خودش رو میکشه که بتونه برای یک کار قراردادی یک ساله با عنوان برنامه نویس جونیور استخدام بشه. با شدت تمام اشکهام رو مهار می کنم. به جوابهایی که میده اصلا گوش نمی کنم و فقط وفقط تمام مدت مصاحبه یه سوال توی سرم شناوره، اینجا چی کار داری می کنی؟ چرا برنمی گردی؟

ازش می پرسم که با توجه به اینکه توی شرکت بزرگی مثل ایران خودروکار کردی، کار کردن توی شرکت کوچیک رو چطور میبینی. انگار که منتظر فرصتی بودکه کمی از خودش و موقعیتش دفاع کنه بدون توجه به سوال من می گه که توی ایران خودرو دو سال اول سخت بود ولی بعد از دوسال برای خودم پادشاهی می کردم اما اینجا داستان چیز دیگه ای هست اگه حتی برای یک بار هم deadline رو meet نکنی اخراج میشی. به نظرم میرسه که خودش به همین روش اخراج شده.

مصاحبه که تمام شد به فارسی بهش می گم خسته نباشید. یه دفعه مثل این میمونه که یه بار هزار کیلویی رو از روی دوشش برداشته باشند. با خوشرویی شروع می کنه به حرف زدن. لهجه شیرین شمالیش و سادگی و خونگرمیش دلم رو بیشتر به آتیش میکشه. دیگه طاقت نمیارم بی پرده سوال شناور مغزم رو ازش میپرسم. بهش میگم اینجا چکار میکنی و چرا برنمی گردی. با درد تمام میگه که به خاطر زنش مونده. میگه که اگه بخواد برگرده باید تنها برگرده. میگه که زنش میگه توی ایران من پرستار بودم با کار طاقت فرسایی که داشتم حقوقم 70هزار تومان بود در حالی که تو همون موقع توی شرکت ایران خودرو چای می خوردی و می گشتی و حقوق چهارصد تومان میگرفتی. حالا اینجا من همون کار سخت رو دارم ولی حقوقم خیلی خوبه. اگه برگردم ایران بازم حقوقم کم خواهد بود. می گه که میدونم که به خاطر سنم کسی بهم کار نمیده و از این دست و پازدن برای پیدا کردن کار هم خسته شدم.

چیزی ندارم که بگم. براش آرزوی موفقیت می کنم.

از اینکه یه زن می تونه اینجوری با همسرش و زندگیش رفتار کنه متحیر می مونم. چطور ممکنه که به صرف داشتن حقوق بالا بشه یه مرد رو اینقدر تحت فشار گذاشت. اونم نه هر مردی رو، مرد زندگیت رو پدر بچه هات رو. مگه میشه من بدون در نظر گرفتن آرامش و راحتی شوهرم خوشبخت باشم؟

تمام روزم خراب شد. بازم توی دلم خون میبارم و به این غربت نفرین میکنم.

خودکشی

2008-12-18T08:11:00.000-08:00

ممنون از لطف همه. برخورد باربد با مامان بابا جالب بود. از اونجایی که من و مامانم مثل سیبی هستیم که از وسط نصف شدیم، خیلی راحت با مامانم ارتباط برقرار کرد. اختصاصا وقتی که مامان خوراکی های خوشمزه رو تند تند از کیفش در آورد و بهش داد که دیگه آخر صمیمیت بود. بابای منم که ذاتا بچه دوسته و همیشه جوری با بچه ها رفتار می کنه که انگار اجاقش کور بوده و سالها حسرت بچه داشته. اونقدر با مهربونی با باربد رفتار می کرد که باربد به راحتی تو بغلش جا خوش کرده بود.

دیروز که داشتم از سرکار به خونه برمی گشتم از فکر شیرین اینکه آخ دارم به خونه ای میرم که مامانی و بابایی الان توش منتظرم نشستن حسابی قند تو دلم آب شد. موقع رفتن هم محمد بهم زنگ زد و ایستگاه بلور قرار گذاشتیم و با هم با آرامش کامل به خونه رفتیم. دیگه از بدو بدوی اینکه به موقع به مهد باربد برسی تا پسرکت چشم به راه نمونه و از طرف دیگه مجبور نشی پول اضافه ( دقیقه ای یه دلار) رو تقدیم کنی، خبری نبود. گپ زنون و با خیال راحت تا خونه رفتیم. این باعث شد که یادم بیاد که چقدر شکل زندگی ما با آمدن باربد عوض شده. واقعا بعد از آمدن بچه دیگه لحظه های دونفره خیلی کم توی زندگی آدم پیش میاد. بخصوص که توی غربت باشی و هیچ کمکی هم نداشته باشی.

خوب اگه از کشتن هدا فارغ شدید خودتون رو واسه کشتن من آماده کنید. آخه عزیزای من، من یه متن به این قشنگی رو اینجا گذاشتم تنها نکته ای رو که همه شما بهش توجه کردید این بود که آیا آقایون به بچه میرسند یا نه؟ این همون چیزی هست که توی پستهای قبلی ام هم راجع بهش حرف زدم. اینکه ما زنها اینقدر سرگرم این بازی های اثبات بدی مردها و مظلومی خودمون شدیم که از خیلی از زیبایی های زندگی و خیلی از مسائل مهم دیگه دور موندیم. آفرین به پریسا که تنها کسی بود که در مورد اون متن کامنت گذاشته بود.

من برای مردن آماده ام :)

مامان بابا آمدند

2008-12-17T07:45:00.000-08:00

مامان بابا بالاخره با دردسر فراوان دیشب ساعت 9:30 رسیدند. لحظه دیدارشون رو نمی تونم تشریح کنم. عشق بود و عشق.

این روزای آخر توی شرکت خیلی گرفتارم و نمی تونم خیلی چیزی بنویسم. فقط خواستم خبر داده باشم. در ضمن این متن زیر رو هم مریم زبرجد عزیز با ایمیل برام فرستاده. اونقدر قشنگ و کامل بود که حیفم آمد که اینجا نگذارمش. مریم جان ممنون:

در 15 سالگي آموختم كه مادران از همه بهتر مي دانند ، و گاهي اوقات پدران هم .

در 20 سالگي ياد گرفتم كه كار خلاف فايده اي ندارد ، حتي اگر با مهارت انجام شود .

در 25 سالگي دانستم كه يك نوزاد ، مادر را از داشتن يك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن يك شب هشت ساعته ، محروم مي كند .

در 30 سالگي پي بردم كه قدرت ، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن .

در 35 سالگي متوجه شدم كه آينده چيزي نيست كه انسان به ارث ببرد ؛ بلكه چيزي است كه خود مي سازد .

در 40 سالگي آموختم كه رمز خوشبخت زيستن ، در آن نيست كه كاري را كه دوست داريم انجام دهيم ؛ بلكه در اين است كه كاري را كه انجام مي دهيم دوست داشته باشيم .

در 45 سالگي ياد گرفتم كه 10 درصد از زندگي چيزهايي است كه براي انسان اتفاق مي افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان مي دهند .

در 50 سالگي پي بردم كه كتاب بهترين دوست انسان و پيروي كوركورانه بد ترين دشمن وي است .

در 55 سالگي پي بردم كه تصميمات كوچك را بايد با مغز گرفت و تصميمات بزرگ را با قلب.

در 60 سالگي متوجه شدم كه بدون عشق مي توان ايثار كرد اما بدون ايثار هرگز نمي توان عشق ورزيد .

در 65 سالگي آموختم كه انسان براي لذت بردن از عمري دراز ، بايد بعد از خوردن آنچه لازم است ، آنچه را نيز كه ميل دارد بخورد.

در 70 سالگي ياد گرفتم كه زندگي مساله در اختيار داشتن كارتهاي خوب نيست ؛ بلكه خوب بازي كردن با كارتهاي بد است .

در 75 سالگي دانستم كه انسان تا وقتي فكر مي كند نارس است ، به رشد وكمال خود ادامه مي دهد و به محض آنكه گمان كرد رسيده شده است ، دچار آفت مي شود.

در 80 سالگي پي بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترين لذت دنيا است .

در 85 سالگي دريافتم كه ،همانا زندگي زيباست

آب زنيد راه را هين که نگار می رسد

2008-12-15T07:41:00.000-08:00

* خبر خوب اینکه مامان بابا توی راه هستند و فردا بعد از ظهر ساعت 12:30 پروازشون توی فرودگاه تورنتو به زمین میشینه و قدم به روی چشمای من میگذارند. هیجان دیدنشون به همراه یک دنیا نگرانی از اینکه توی راه مشکلی براشون پیش نیاد، به همراه بیخوابی دیشب که اونم باز از هیجان و نگرانی بود، باعث شد که ذهنم هزار پاره باشه. اصلا نمی تونم روی کارم متمرکز بشم.

* این آخر هفته مثل یک کذت کدبانو مشغول تمیزکاری و آماده کردن خونه بودم. اونقدر کارها رو با شوق انجام میدادم که فقط وقتی شب سرم رو بالش می گذاشتم متوجه میشدم که بند بند تنم داره از خستگی و درد فریاد میزنه. الان خونه مثل آینه برق می زنه و حسابی مامان پسند شده. همه چیز آماده است و اسه ورودشون.

* چیزی که آمدن مامان بابا رو اینقدر هیجان انگیز تر کرده قضیه حاملگی من و سن خاص باربد. آخه درسته که من (اگه الان همه بهم بد و بیراه نگید) ادعا می کنم که چهار تا بچه می خوام ولی واقعیت اینه که شاید این حاملگی آخرم بود. مامان من که یه دختر بیشتر نداره، توی حاملگی اولم هم که اصلا حضور نداشت. اگه اینبار هم نمی تونست بیاد، حسرت حاملگی و زایمان دخترش برای همیشه باقی می موند. از این طرف هم به دل من پرستاری ها ولوس کردن های مامان همیشه میموند.

موضوع دوم هم باربده. باربد از مامان بابا هیچ خاطره ای نداره و در واقع اصلا نمیشناسدشون. برام خیلی جالبه که ببینم که در قبال مامان بابا، چطوری واکنش نشون میده. مامان بابا هی می خوان بچلوننش و اونم غریبی کنه. حسابی دیدنی هست.

پ.ن. در اینجا از مامان فراز عزیز هم تشکر می کنم که اژدهاشو بهم قرض داد. باور کن که بدون اون هرگز از پس این همه کار برنمیامدم.

مرز حقیقت

2008-12-11T08:06:00.000-08:00

امروز وقتی که از ساب وی در آمدم و خواستم طبق معمول برای دور موندن از گزند سرما داخل ساختمان بالای ساب وی باقی بمونم تا استریت کار ازراه برسه، یه دفعه احساس کردم که به هوای تازه نیاز دارم و دلم می خواد برم بیرون و توی خیابون قدم بزنم. از ساختمون بیرون آمدم و شروع کردم به قدم زدن. یه دفعه دیدم که یه خانم میان سال از جمع منتظران استریت کار جدا شد و با لبخندی مضطرب به طرف من آمد. به من که رسید شروع کرد تند تند به اسپانیایی حرف زدن. این اتفاق زیاد برای من پیش آمده که با اسپانیایی ها اشتباه گرفته بشم و اسپانیایی ها سعی کنند که باهام به زبون خودشون حرف بزنن. می دونم که اولین چیزی که با خوندن این جمله به ذهنتون آمد اینه که چقدر از اینکه با یه خارجی اشتباه گرفته بشم خوشحالم ولی باید بگم که یه جورایی از این موضوع ناراحت هم هستم. اولا که متوسط قد اسپانیایی ها از ما ایرانی ها کمتره. پوست های قهوه ای تیره ای دارند و در مجموع ایرانی ها خیلی خوشگل تر از اونها هستند. در واقع با کمال شرمندگی باید بگم که هر بار که یه نفر فکر می کنه که من اسپانیایی هستم یه جورایی بهم بر می خوره.

این همه توضیح دادم و از موضوع پرت شدم که خدای ناکرده شبهه اشتباه پیش نیاد.

آره به انگلیسی به خانم گفتم که من اسپانیایی نیستم. با ناباوری دوباره به اسپانیش ازم پرسید که اسپانیایی نیستم؟ - البته با توجه به شنیدن لغت اسپانیش توی جمله اش، اینو حدس زدم – خلاصه اینکه شروع کرد به انگلیسی دست وپا شکسته و گفت که وقتی که منو دیده فکر کرده که یه اسپانیایی هستم و اینکه فرشته نجاتش خواهم شد. گفت که کیف پولش رو جا گذاشته و حالا هم فقط 50 سنت پول داره و احتیاج داره که سوار ساب وی بشه ولی پول خرید بلیط رو که 2.75 $ هست رو نداره. خندیدم و گفتم که لازم نیست که حتما اسپانیایی باشم تا بتونم کمکش کنم. از جیبم بلیطی رو در آوردم و بهش دادم. خوشحال شد و تشکر کرد.

وقتی ازش جداشدم مثل همیشه فکرم درگیر این موضوع شد که آیا مثل یک دراز گوش به یه آدم طماع کمک کردم و یا اینکه توی این غربت دل یه غریب گرفتار شده رو شاد کردم. به این فکر کردم که اگه مثل همیشه توی ساختمون باقی مانده بودم اصلا این ماجرا پیش نمیامد. شاید خدا خواست که امروز من دلم هوای تازه بخواد و برم بیرون تا ……..

حتما برای همه شما پیش آمده آدمهایی رو که جلوتون رو بگیرند و بگند که از شهرستان آمدند و باید برای مریضشون دارو تهیه کنند و یا اینکه نمی دونم پول بلیط برگشت ندارند و کسی رو هم توی این شهر نمیشناسند و از شما پول بخواند. وقتی همچین مواردی پیش میاد، همیشه و همیشه توی دلم خون گریه می کنم که اگه این طرف واقعا راستش رو بگه چی؟ چطور ما داریم به خاطر عملکرد آدم های سودجوی دیگه یه آدم درمونده رو تنبیه می کنیم و در تنگنا قرار میدیم. البته این نیست که همیشه کمک کنم. یه جورایی کاملا با کمک کردن به آدم های تنبل مخالفم و اعتقاد دارم کمک همین ماهاست که باعث بوجود آمدن گداها میشه.

ولی واقعا مرز حقیقت کجاست؟ کاش میشد راهی پیدا میشد که بتونیم نیازمند واقعی رو تشخیص بدیم.

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

2008-12-10T07:14:00.001-08:00

باربدم این روزا خیلی حساس شده. چند وقتی هست که صبحا وقتی محمد میگذارتش مهد گریه می کنه و محمد با نارحتی تعریف می کنه که چطور باربد چشم میدوزه تو چشمش و با نگاهش التماس می کنه. از اونجایی که من باربد رو مهد نمی گذارم تا امروز تجربه اش نکرده بودم. اما امروز پاره پاره شدن قلبم رو دیدم. پسرکم از صبح که بیدار شد که بهانه گیری می کرد. اول از همه از من کارتن دورا رو خواسته بعد از یه سری گریه کردن و اینکه با هم نشستیم و همه کانالهای کارتن رو مرور کردیم و دید که هیچ کانالی دورا نداره، شروع کرد به بهانه گیری واسه Elmo یه دور هم همه کانالها رو به دنبال اون گشتیم تا آخر سر از یه کارتن خوشش آمد و به اون رضایت داد.

به مرحله لباس پوشیدن که رسیدیم دیگه حسابی اوضاع خراب شد. هق هق گریه می کرد و می گفت که نمی خواد بره. به شدت به من چسبیده بود و مامی مامی می کرد. فقط خدا میدونه که من چطور خودمو کنترل می کردم که اشکام پائین نیاد.

بچه ها زیاد پیش میاد که واسه خواستن و نخواستن چیزی گریه کنند ولی این گریه فرق داشت. گریه دلشکستگی و ترس بود. گریه یه آدم تنها مونده بود. هزار بار گوشی رو برداشتم که زنگ بزنم به شرکت وبگم که نمیام ولی میدونستم که با توجه به اینکه روزای آخر کاریم هست و یه دنیا کار هست که باید تحویل بدم و تمام کنم، بازم گوشی رو گذاشتم.

اون نگاه معصومش رو میدوخت تو چشام و می گفت مامی نمی خوام برم.

تمام طول راه شرکت رو گریه کردم. به خودم لعنت فرستادم که اینقدر ناتوانم که نمی تونم توی این مراحل حساس همراه و پشتیبانی برای پاره تنم باشم. به خدا و زمین و زمان لعنت فرستادم.

تنها دلخوشیم اینه که فقط 6 روز دیگه مونده. نمیدونم چرا یهو هالش اینقدر منقلب شده.

در هر حال ببخشید که بعد از پست قبلی و اونهمه کامنت های شیرنی که واسم گذاشتید مجبور شدم این پست رو بنویسم.

بعدا نوشته شد: همین الان بابا زنگ زدن وگفتن که ویزاهاشون آمده. خدایا چقدر زندگی بالا پائین داره. از خوشحالی دلم می خواد فریاد بکشم. انگار نه اینکه تا همین یه دقیقه پیش تو دلم خون میباریدم. مامان بزرگ بابا بزرگ پسرکم دارن میان.

از همه اونایی که واسه اومدن مامان بابا دعا کردن و به من دلگرمی دادند ممنون.